hostria

Ακροβάτης, Μαιζώνος και Ψαρρών २६, Μεταξουργείο

2011-05-06T17:11:00.001+03:00

Μουσικό καφενείο

Άχ, αυτές οι καλοκαιρινές διακοπές, μου λείψανε νωρίς φέτος...

2011-03-14T18:32:00.004+02:00

Χριστούγεννα στον Ακροβάτη!

2010-12-23T17:17:00.000+02:00

Η Δέσποινα Γλέζου στον Ακροβάτη

2010-12-08T22:00:00.001+02:00

Δημήτρης Ερατεινός, Δημήτρης Σαμαρτζής, στον Ακροβάτη

2010-12-08T21:58:00.000+02:00

Δημήτρης Ερατεινός, στον Ακροβάτη

2010-12-08T21:53:00.002+02:00

2010-11-27T17:17:00.000+02:00

Η Πηνελόπη συναντά τον Μπουκόφσκι στη Ν. Ιωνία

2010-11-04T16:40:00.002+02:00

Mετρό, 08.35 το πρωί. Εγώ ξυπνημένη με ένα κακό όνειρο ακόμα στα χείλη. Απέναντί μου κυριούλης, τύπου “γιος ελληνίδας μαμάς”, δίπλα σε καθωσπρέπει κυρία με κομμωτηρί μαλλί και βαριεστημένη ρυτίδα στην άκρη του στόματος.
Κοιτάω θολωμένα έξω από το παράθυρο, μου αρέσει η ψιλή βροχή του Σεπτεμβρίου. Το μετρό σταματά στη Βικτώρια. Μπαίνει μια παρέα από νεαρές μουσουλμάνες, κάποιες φορούν μαντίλα. Δυο - τρεις έχουν χοντρά χρυσά δαχτυλίδια στα αφράτα χέρια τους. Γελούν κρύβοντας το στόμα με την παλάμη, ο δείκτης και ο μέσος αγκαλιάζουν τα πάνω χείλη, ο αντίχειρας κλείνει ερμητικά σα για να εμποδίσει την αποκάλυψη της αυθόρμητης χαράς. Την ίδια στιγμή το ηχηρό, κοριτσίστικο γέλιο τους καταργεί τη σεμνότητα της κίνησης, τα μάτια τους βγάζουν φωτιές.
Ο κυριούλης απέναντί μου σηκώνει τα μάτια από την εφημερίδα.
- Αγάπη μου, τι σημαίνει “βαυκαλίζομαι”; ρωτά την κυρία δεξιά του.
- Ορίστε; ξαφνιάζεται η κυρία και η βαριεστημένη ρυτίδα της σα να παίρνει δυο δράμια μπότοξ και χάνεται για λίγο.
- Τι σημαίνει “βαυκαλίζομαι”;
- Αυτό που μου συμβαίνει μαζί σου, απαντά πικρόχολα αυτή κοιτώντας από το παράθυρο το εχθρικό αστικό τοπίο.
“Αυτό που μου συμβαίνει μαζί σου”, συνοφρυώνεται, εμφανώς μπερδεμένος, αυτός. “Μα δεν βγαίνει νόημα”, μονολογεί κοιτάζοντας την εφημερίδα του.
“Εδώ δεν έχουμε χωρίσει εμείς… Τίποτα δεν βγάζει νόημα … καλέ μου”, μουρμουράει αυτή.
Ο κύριος στρέφεται πάλι μάλλον απροβλημάτιστος στην εφημερίδα του. “Άραγε, αν χώριζαν, θα απελευθερωνόντουσαν;” σκέφτομαι.
Η κυρία με κοιτάζει που παρακολουθώ τη στιχομυθία. “Καταλαβαίνετε τι περνάω, ε;” μου λέει συνωμοτικά.
“Χμμμ”, της νεύω ερμαφρόδιτα.
“Βαυκαλίζομαι…”, μουρμουράει και κλείνει τα μάτια. “Κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Και τα μεσημέρια. Κι όταν κοιμάμαι…”
Ωραία, μόλις έχασα τη στάση μου. Το ραντεβού μου ήταν στο Floca στην πλατεία Βικτωρίας, το ίδιο ραντεβού κάθε Τρίτη και Πέμπτη πρωί. Τουλάχιστον τα τρία τελευταία χρόνια. Ο καλός μου θα με περίμενε. Κάθε Τρίτη και Πέμπτη πρωί ο Νικόλας παρέδιδε μαθήματα στη δραματική σχολή του Φωτιάδη που ήταν δυο βήματα από το καφέ. Θα είχε ήδη παραγγείλει έναν μονό εσπρέσο και θα έστριβε το πρώτο τσιγάρο της ημέρας περιμένοντας τον καφέ του. Κι εμένα. Θα φορούσε το ξεθωριασμένο πάλαι ποτέ μολυβί κασκόλ που του είχε πλέξει η ηπειρώτισσα γιαγιά του όταν ήταν ακόμη ο ασχημούλης, εσωστρεφής έφηβος. Σήμερα στην ατζέντα του είχε εκατοντάδες ονόματα σημαντικών ανθρώπων, αλλά ο ίδιος παρέμενε παράδοξα μοναχικός. Η θεατρική του ομάδα μετρούσε ήδη 66 επιτυχίες. Είχε γίνει γνωστός γιατί δημιούργησε ένα νέο είδος παραστάσεων, αντιθέατρο το ονόμασαν οι κριτικοί και τον αποθέωσαν. Τον είχα πρωτοδεί τότε, μια Τρίτη πρωί, να σαν τώρα. Θα του έπαιρνα συνέντευξη.
Όταν έφτανα στο γνωστό Flocα έστριβε το πρώτο του τσιγάρο. “Σας περίμενα”, μου είπε δείχνοντας το τσιγάρο του, “δεν μου αρέσει να καπνίζω μόνος”. Μιλούσαμε για ώρες. Ακύρωσε για μοναδική, όπως είπε, φορά το μάθημά του. “Οι μαθήτριές του θα απογοητεύονταν” είχα σκεφτεί τότε. Τις ζήλευα ήδη. Τη συνέντευξη που του πήρα δεν τη δημοσίευσα ποτέ. Αντί αυτής μου έδωσε έτοιμη μια δική του στο τέλος της συνάντησής μας. “Όσα είπαμε, ήταν λόγια καρδιάς” μου είχε πει. “Δεν είναι για κατανάλωση εντύπων”.
Τον σκεφτόμουν όλη την εβδομάδα. Δεν ξέρω αν είναι όμορφος ο Νικόλας. Στα σαράντα πέντε του έμοιαζε με κάθε σαρανταπεντάρη που ήξερα. Νεάνιζε κάπως, αλλά τα χέρια του ήταν χέρια ανθρώπου που δεν αναρωτιέται πια για τα πάντα. Έχει ένα σημάδι στον καρπό του σαν μικρός ιππόκαμπος...
Την επόμενη Τρίτη πήγα πάλι στο καφέ. Χωρίς ραντεβού. Αυτή τη φορά τον περίμενα εγώ. Όταν έφτασε, στάθηκε μπροστά μου, με κοίταξε μόνο χωρίς να μιλά, έβγαλε το πακέτο με τον καπνό και άρχισε να στρίβει ράθυμα ένα τσιγάρο… έτσι ήταν αυτός.
- Θέλω να μου πεις πώς ήξερες ότι όσα θα λέγαμε θα ήταν προσωπικά, του είπα τότε σχεδόν θυμωμένα. Θέλω να μου εξηγήσεις πώς είχες ετοιμάσει από πριν τη συνέντευξη που μου έδωσες για την περιοδικό.
- Πηνελόπη, Πηνελόπη, θες να γίνεις η Πηνελόπη μου; με είχε ρωτήσει γελώντας κοιτάζοντάς με όπως την προηγούμενη Τρίτη.
- Αν δεν πρέπει να σε περιμένω 10 χρόνια… είχα πει.
Τον περίμενα ήδη τρία. Τρία χρόνια κάθε Τρίτη και Πέμπτη, λίγο πριν ξεκινήσει το μάθημα στη σχολή, ο Νικόλας έπινε καφέ μαζί μου. Έρωτα κάναμε τις Κυριακές. Γενικά πάντως χανόταν από τον κόσμο. Η Ιθάκη του δεν ήμουν εγώ. Εγώ ανήκα στον κόσμο. Η Ιθάκη του ήταν η τέχνη του. “Βαυκαλίζομαι”, σκέφτηκα. Βαυκαλίζομαι σαν την κυρία με το κομμωτηρί μαλλί. Την κοίταξα πάλι, μιλούσε στο κινητό της. Τη χαιρέτησα με ένα νεύμα και κατέβηκα στην επόμενη στάση.
Το μαγνητοφωνημένο μήνυμα ακουγόταν από το μεγάφωνο του μετρό. «… επόμενος σταθμός, Νέα Ιωνία. Next station, Nea Ionia...». Ούτε ήξερα πού είναι η Ν. Ιωνία. Είχε βγει ο ήλιος. Ανέβηκα τις σκάλες, πάνω από τον σταθμό, στη γέφυρα, έχει ένα καφέ. Από κάτω περνούν τα τρένα του ηλεκτρικού. Στο βάθος φαίνονται οι γραμμές του τρένου και οι κορυφογραμμές από δυο τρεις ακακίες που πάνε να ακουμπήσουν τον ουρανό. Ένα τρένο ερχόταν πάλι. Διαφορετικά τρένα κάθε τρία λεπτά. Ολόιδια διαφορετικά τρένα κάθε τρία λεπτά. Φόρεσα τα γυαλιά μου, πάντα με ενοχλούσε ο ήλιος. Ο Νικόλας θα είχε καπνίσει το τσιγάρο του;
Δεν κοίταξα καν το κινητό μου για κλήση του, δεν είχαμε ποτέ ανταλλάξει τηλέφωνα. Δεν είχαμε ποτέ κλείσει ραντεβού. Βλεπόμαστε πάντα σαν τυχαία. Στην αρχή ήταν ενδιαφέρον. Μια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ δύο ενηλίκων, αυτό ακριβώς ήταν. Σικέ μυστήριο παρμένο από το παγκόσμιο σελιλόιντ...
Απέναντί μου ένας νεαρός κουρεμένος emo, με κοιτάζει. Ξαφνιάζομαι όταν με φλερτάρουν μικρά αγόρια. Πάντα με κοιτούν κυρίως άντρες. Ο αρχισυντάκτης μου, ο Αντρέας, έλεγε πως έχω πρόβλημα με το αντρικό πρότυπο πράγμα, που νομοτελειακά μας οδηγεί στον μπαμπά μου. Ο μπαμπάς είχε παντρευτεί τη μαμά μου όταν αυτή ήταν ήδη σαράντα και ο ίδιος είκοσι εφτά. Σήμερα, 28 χρόνια μετά, ο μπαμπάς παρέμενε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά κι η μαμά μου για την ηλικία της δεν τα πήγαινε κι άσχημα. Πολύ ζωντανή γυναίκα. Δεν πήραν διαζύγιο ποτέ. Ούτε αισθάνθηκα ποτέ ότι εγώ ήμουν ο βασικός λόγος για αυτή τους την επιλογή. Με τα χρόνια διευθέτησαν αναίμακτα την απόσταση που άρχισε βαθμιαία να μεγεθύνει. Διαφορετικά διαμερίσματα στην ίδια πολυκατοικία, φιλικές συζητήσεις στο λίβινγκ ρουμ του ενός ή του άλλου, τηλέφωνο πριν από κάθε επίσκεψη, οι εκπλήξεις απαγορεύονταν.
Ο σερβιτόρος στέκει για την παραγγελία του. Περιμένω να σταματήσει το τρένο κάτω από τη γέφυρα, το μαγνητοφωνημένο μήνυμα ακούγεται από το μεγάφωνο του σταθμού, “ Δεν με λένε Πηνελόπη”, μονολογώ. “Ορίστε; ”ρωτά απορημένος ο σερβιτόρος. ”Έναν μονό εσπρέσο παρακαλώ”, είπα στρίβοντας το τέταρτο τσιγάρο της ημέρας.
Δεν ξέρω καν αν ξέρει το πραγματικό μου όνομα, σκέφτομαι. Στη στήλη που διατηρώ στο περιοδικό χρησιμοποιώ το username μου: Penelope@otenet.gr. Πάντα με φωνάζει “Πηνελόπη”, δεν με ρώτησε ποτέ το πραγματικό μου όνομα. Δεν έχω τολμήσει να σπάσω τη σιωπηλή συμφωνία...
Κάθε Κυριακή πρωί χτυπώ την πόρτα του διαμερίσματός του στην Μετσόβου, μαζί περνούμε όλη την ημέρα. Διαβάζουμε εφημερίδες, πίνουμε καφέδες (έχουμε κι οι δύο εξάρτηση από τον εσπρέσο), κάνουμε έρωτα. Κάθε Κυριακή βράδυ κοιμάμαι σπίτι μου. Όπως άλλωστε κάθε βράδυ. Γράφω για το περιοδικό και περιμένω. Κάποιες φορές βρίσκω τρόπους να του στείλω από τη στήλη μου έμμεσα ένα κρυφό μήνυμα. Μια κωδικοποιημένη λέξη, κάτι που είχαμε αναφέρει την προηγούμενη Τρίτη. Ή την προηγούμενη Πέμπτη. Μετά ψάχνω με αγωνία τα mail μου. Από την ημέρα που τον είχα γνωρίσει λάμβανα συχνά μηνύματα από έναν Odysseus με μικρά ενδεικτικά μηνύματα πως με είχε διαβάσει. Είμαι σίγουρη πως είναι αυτός. Μια φορά τον είπα Οδυσσέα και γέλασε. Κάπως παγωμένα ωστόσο, σα να καταπιέστηκε. Την ίδια μέρα στο e-mail μου βρήκα στίχους από ένα ποίημα του Bukowski: «… βγαίνω από το ντους/ πηγαίνω στο κρεβάτι και ξαπλώνω βρεγμένος/ σηκώνω το τηλέφωνο/ σχηματίζω έναν αριθμό/ ”πού είσαι;” με ρωτάει/ “όταν αρχίζεις τα προσωπικά γίνεσαι καταπιεστική” της λέω/ το κλείνω, βρίσκω ένα κουτί σπίρτα στο τασάκι/ μου λέει πως βρίσκομαι κοντά στις παραλίες/ και 4 ΜΙΛΙΑ ΝΟΤΙΩΣ ΤΟΥ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΤΟΥ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ/ θα μπορούσα να πετάξω για Περού/ θα μπορούσα να πετάξω για Κίνα».
Μάλιστα! Ο Οδυσσέας – Νικόλας μας θύμωσε με την αποκάλυψη. Κλείνεται πάλι στο καβούκι του. Αυτός θα μπορούσε να πετάξει για Περού ή για Κίνα, αλλά εγώ Πηνελόπη. Μόνο που η Πηνελόπη μια χαρά περνούσε στην Ιθάκη που της είχε αφήσει προίκα ο καλός της για να ξεχνιέται μέχρι αυτός να ξεστραβωθεί να γυρίσει. Και είχε και τους μνηστήρες να την φλερτάρουν και έτσι να τρέφουν τη γυναικεία της ματαιοδοξία μη μαραθεί. Και τον γιο της μεγάλωνε και η καλύτερη του χωριού ήταν, τύχη ζηλευτή. Ενώ εγώ η Πηνελόπη - μαϊμού τρέχω από πάρτι σε πάρτι μόνη και προγκάω τους μνηστήρες … η ανόητη . Μέχρι και το νεαρό που είχε καρφωμένα τα μάτια του πάνω μου αγριοκοίταξα. Να, μιλάει τώρα στο κινητό του, κάπως δυνατά για τα γούστα μου…
“Ναι, σου λέω, δεν την έχασα από τα …, ναι εντελώς. Ούτε στο κινητό δεν μίλησε. Είναι σάικο σου λέω…
Με θύμωνε η εξάρτηση που είχα από τον Νικόλα… πονούσε το στομάχι μου. Κι αυτή η άγνωστη στο μετρό… ιεροφάντης που φέρνει μήνυμα από τους θεούς. Βαυκαλίζομαι… Κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Και τα μεσημέρια. Κι όταν κοιμάμαι… Κι όταν είμαι μαζί του και προσποιούμαι πως συνεχίζει να μου αρέσει το παιχνιδάκι μας. Κι όταν είμαι μακριά του και ψάχνω λόγους να δικαιολογήσω τη συνέχιση της σχέσης μας. Βαυκαλίζομαι πως η σχέση μου είναι κανονική. Έπαιζα αυτό το παιχνίδι με τον εαυτόν μου, όταν ξεκινούσε μία πρόταση, μάντευα το τέλος της φράσης του. Τελευταία όλο και πιο συχνά έπεφτα μέσα στις προβλέψεις μου. Προβλέψιμος τελικά, σκεφτόμουν τότε. Όμως πάλι, κάθε φορά που έλεγα πως θα σπάσω το εθιμοτυπικό, πώς να, αυτή την Τρίτη δεν θα πάω, ένας κόμπος έσφιγγε το στομάχι μου. Όπως τώρα.
“Tο λογαριασμό, παρακαλώ”. Φοράω πάλι τα γυαλιά μου, αυτός ο ήλιος τόσο σύντομα μετά από βροχή είναι σα ψεύτικος. Χτυπά το τηλέφωνο.
Το κοιτάζω απορημένη. Λες; Μπά, ο Αντρέας είναι, ο αρχισυντάκτης μου. Σκατά, τι θέλει τέτοια ώρα; Το έχω ξεκαθαρίσει, κάθε Τρίτη και Πέμπτη πρωί δεν υπάρχω για κανέναν. “Και τι ακριβώς κάνεις τα συγκεκριμένα πρωινά;” με είχε ρωτήσει όταν του το είχα πει πρώτη φορά. “Πίνω καφέ”, του είχα απαντήσει γελαστά τότε, σα να του λεγα ψέματα. Ενώ ήταν τόσο αλήθεια… Τι να θέλει; Αει στο καλό θα το σηκώσω. Άλλωστε τίποτα δεν είναι σωστό σήμερα... Το κλεισε. Είναι και βιαστικός το πουλάκι μου.
Απέναντί μου ο νεαρός μιλά πάλι στο κινητό του. Αυτά τα πιτσιρίκια, το κινητό το έχουν κάνει σκουλαρίκι. Ουπς, έρχεται προς το μέρος μου. “Η κυρία Ζησιμάτου;” με ρωτά. Δεν είναι δυνατόν, ονειρεύομαι. Τον κοιτάζω απορημένη. “Η κυρία Άννα Ζησιμάτου;” με ξαναρωτά. Νομίζω πως έκανα ένα επιβεβαιωτικό νεύμα. “Σας ζητούν στο τηλέφωνο.” Παίρνω το τηλέφωνο στο χέρι μου, χαμένη. Τίποτα δεν είναι σωστό σήμερα, σκέφτομαι.
- Παρακαλώ;
- Άννα;
- Ποιος είναι;
- Άννα, ο Αντρέας είμαι.
- Ποιος;
- Έλα κορίτσι μου, μην ταράζεσαι, ο Αντρέας, από το περιοδικό.
- Αντρέα; Τι συμβαίνει; Τι γίνεται εδώ;
- Άννα, συγνώμη που γίνεται με αυτόν τον τρόπο, σε πήρα και πριν, αλλά δεν μου το σήκωσες.
- Δεν… δεν το πρόλαβα.
- Σε παρακαλώ Άννα, μη με διακόπτεις. Είναι ήδη αρκετά δύσκολο από μόνο του. Το πιο πιθανό είναι να το μετανιώσω αύριο, αλλά δεν άντεχα άλλο αυτή την κωμωδία.
- Ποια κωμωδία, Αντρέα, τι εννοείς; Δεν καταλαβαίνω τίποτα πια. Και αυτός ο νεαρός… πως ήξερες… ποιος είναι;
Ακούω τη βαριά του ανάσα.
- Σε παρακαλώ Άννα, άσε με να σου εξηγήσω. Είμαι ο Οδησσός.
- Και εγώ η Καλαμάτα. Τι λες Αντρέα;
- Σε παρακαλώ Αννούλα, μην το κάνεις πιο δύσκολο... Penelope – Odissos. Εσύ είσαι η “Πηνελόπη”. Κι εγώ ο “Οδησσός”. Είμαι σίγουρος ότι το έχεις καταλάβει, από τότε που σου χάρισα την τελευταία συλλογή από ποιήματα του Bukowski, το «Να Περιφέρεσαι Στην Τρέλα». Το ίδιο βράδυ σού στειλα, ένα μήνυμα στο e- mail σου.
- Κάτσε, κάτσε, γιατί μέχρι στιγμής, εγώ νιώθω να περιφέρομαι στην τρέλα. Ποιος OΟδησσός; Το μήνυμα που δέχτηκα ήταν από έναν Odysseus, ούρλιαξα. O d y ss e u s, όπως λέμε Οδυσσέας, αλλά στα αγγλικά.
- Καλά δεν έχει σημασία, η ουσία δεν αλλάζει. Το συνθηματικό το διάλεξα, γιατί μάλλον απ την αρχή ήθελα να καταλάβεις ότι είμαι εγώ. Βλέπεις νόμιζα πως θα θυμόσουν. Η καταγωγή μου είναι από την Οδησσό. Θυμάσαι; Όταν δουλέψαμε βραδινή βάρδια για πρώτη φορά μαζί… τη μοναδική που είχαμε συναντηθεί βράδυ. Είχαμε έρθει τόσο κοντά εκείνο το βράδυ…
Θεέ μου, θυμήθηκε. Εκείνο το βράδυ είχε αυτή την άβολη αίσθηση, πως ο αρχισυντάκτης της ξεπερνούσε τα όρια. Έμοιαζε σα … σα να τη φλερτάρει. Θεέ μου, τη φλέρταρε. Τι εννοούσε τώρα, πως αυτά τα τρία χρόνια δεν της έστελνε μηνύματα ο Οδυσσέας της, αυτή δεν ήταν η Πηνελόπη, δεν υπήρχε καμία Πηνελόπη δεν υπήρχε κανένας Οδυσσέας, μόνο μια Οδησσός, χαμένη κάπου στη Ρωσία και μια παρεξήγηση, όλα ήταν μια ανόητη παρεξήγηση. Ούτε Ιθάκη, ούτε ταξίδι, τίποτα. Ένα πήδημα μόνο κάθε Κυριακή με έναν αποστειρωμένο, ανθρωποφοβικό Νικόλα, και δυο σκέτοι καφέδες την εβδομάδα. Σαν προαποφασισμένο ιατρικό τσεκ απ. Ραντεβού την άλλη εβδομάδα. Κι αυτός ο άγγελος κακών ειδήσεων ακόμα μιλάει στο τηλέφωνο … “…καταλαβαίνω ότι σου έπεσαν κάπως μαζεμένα, αλλά δεν άντεχα άλλο αυτό το κρυφτούλι με τα mail, ζήτησα απ τον Tζίμη να σε παρακολουθήσει, με συγχωρείς για αυτό, έτσι δεν είναι; Όμως δεν συμβαίνει τίποτα από ότι φοβόμουν. Ο Tζίμης με διαβεβαίωσε πως όλα είναι όπως μου τά λεγες. Απλά πίνεις καφέ… μόνη σου κι εγώ ο ανόητος που φοβόμουν…”.
Αυτός ο παρανοϊκός είχε βάλει να με παρακολουθούν; Με έβλεπε κάθε μέρα στο γραφείο και περίμενε να του πω μια λέξη αναγνώρισης, θεέ μου, κι εγώ δεν του την έλεγα ποτέ… Τρία χρόνια… τρία χρόνια εγώ μιλούσα με τον Νικόλα και μου απαντούσε ο Αντρέας, κι εγώ η ανόητη… Μια παρεξήγηση. Και σήμερα είχαμε επέτειο. Κι εγώ δεν πήγα. Ποια επέτειο να γιορτάσω, την επέτειο της τύφλωσης; Ο Νικόλας ανθρωποφοβικός καλλιτέχνης κι εγώ μόνη. Όλο το σελιλλόιντ του κόσμου γύρευε να με πνίξει...
- Είσαι ο Τζίμης; ρώτησα το νεαρό που περίμενε δίπλα μου ήσυχα.
- Μάλιστα, είπε ο νεαρός φυσώντας τη φράντζα του για βλέπει.
- Πες του αφεντικού σου να πάει να γαμηθεί, του είπα πετώντας το τηλέφωνο στο τραπέζι. “Και πλήρωσε και τον καφέ μου”, του φώναξα κατεβαίνοντας τη σκάλα του σταθμού.
Νιώθω να πνίγομαι… Τα τρένα συνεχίζουν να ρχονται... Διαφορετικά τρένα κάθε τρία λεπτά. Ολόιδια διαφορετικά τρένα κάθε τρία λεπτά...
Σκατά! Χτυπάει πάλι το τηλέφωνο. “Ποιος είναι;” φωνάζω τονίζοντας το “ποιος”.
- Άννα; Ο Νικόλας είμαι.
- Νικόλα; “Μα πώς …” σκέφτομαι, “τίποτα δεν είναι σωστό σήμερα”.
- Άννα, το ξέρω πως θα σου φανεί μικροαστικό, αλλά όλα έχουν σημασία.
- Τι έχει σημασία, Νικόλα, πώς ξέρεις το τηλέφωνό μου;
- Σήμερα έχω πρεμιέρα, το καινούργιο μου έργο. Ο θεατρώνης ωρυόταν πως δεν είναι η σωστή ημερομηνία μες στη μέση της εβδομάδας, αλλά εγώ επέμενα, ήθελα η πρεμιέρα μου να είναι Τρίτη. Βλέπεις, σα σήμερα γνωριστήκαμε κι ήθελα να σου πω όσα δεν μου επέτρεπες να πω με λόγια όλο αυτόν τον καιρό.
- Δεν σου επέτρεπα… τι εννοείς;
-Άννα βαρέθηκα. Μου τελείωσε. Όλο αυτό το παραμυθάκι μπορεί να ταιριάζει στη ζωή σου, δεν ξέρω, δεν με ενδιαφέρει πια. Κουράστηκα να με ενδιαφέρει. Προφανώς εσένα σου αρκεί ένας καφές, ένα πήδημα, σαν αστείο. Το σκέφτηκα πολύ. Εσύ έχεις ίσως συνηθίσει. Οι γονείς σου μένουν σε διαφορετικά διαμερίσματα και είναι έτσι, λες, μια χαρά. Κάθε φορά που το λες, ξέρω πως μου δηλώνεις τα όριά μου. Όμως δεν αντέχω τα όρια, κοριτσάκι μου, είμαι πολύ μεγάλος πια γι αυτά τα παιχνιδάκια.
Θεέ μου, πολλές αποκαλύψεις μαζί, δεν τα προλαβαίνω, σκέψου, σκέψου, πες κάτι.
- Πώς ξέρεις το όνομά μου; τον ρωτώ.
- Έλεος, Άννα. Ήσουν η γυναίκα μου, φωνάζει τώρα ο Νικόλας. Η γυναίκα μου καταλαβαίνεις;
Καταλάβαινα τον Παρατατικό. Παρατατικός… χρόνος εξακολουθητικός, που αφορά το παρελθόν.
- Όσο σε περίμενα σήμερα κατάλαβα το προφανές. Δεν θέλω να έρθεις στην πρεμιέρα μου. Το έργο μου είναι αφιερωμένο σε μας. Σ αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε.
“Θα μπορούσαμε”, έγκλιση δυνητική που αφορά το απραγματοποίητο. “Θα μπορούσαμε, αν ..., αλλά δεν μπορούμε” . Ο Νικόλας έχει πάρει την απόφασή του. Χρόνος συντελεσμένος.

Φοράω πάλι τα γυαλιά μου, αυτός ο ήλιος τόσο σύντομα μετά από βροχή είναι σα ψεύτικος.

Πώς βλέπει τα κοινά ένας ανήσυχος καλλιτέχνης

2010-10-26T19:18:00.001+03:00

Ο Ακροβάτης στηρίζει την τέχνη και τους ανθρώπους της. Από αυτούς τους προικισμένους, διορατικούς, εν πολιτισμώ ανθρώπους περιμένει και απαντήσεις και προτάσεις.
Ένας τέτοιος νέος άνθρωπος, ο Μάριος Στρόφαλης, μουσικοσυνθέτης κινηματογράφου, θεάτρου και τηλεόρασης απαντά σε αυτήν την πρόκληση και αποφασίζει σε αυτούς τους καιρούς να ασχοληθεί με τα κοινά.
Πέρασε να πιεί ένα καφεδάκι στον “Ακροβάτη” (τόσο το στούντιο όσο και το σπί...τι του είναι δίπλα μας) και μας τα είπε. Ο ίδιος υποστηρίζει πως η συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο του Γιώργου Καμίνη δεν αποκκλίνει από τη μέχρι τώρα πορεία του. «Βλέπω τη γειτονιά μου ως συνέχεια του σπιτιού μου, και την πόλη μου ως συνέχεια της γειτονιάς μου. Θεωρώ πως όλοι θέλουμε το σπίτι μας τακτοποιημένο σε βαθμό που δεν πνίγει την έκφραση, και πολιτισμένο. Αυτό κάνω με τις μουσικές μου, αυτό θέλω και από το δήμο μου», μας είπε.
Κουβέντα την κουβέντα είπαμε να συναντηθούμε όλοι εμείς που αγαπάμε τον Μάριο, που αγαπάμε τον πολιτισμό και αγαπάμε και το δήμο μας ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, στις 6 το απόγευμα, ΣΤΟΝ ΑΚΡΟΒΑΤΗ.
Άνθρωποι του κινηματογράφου και της μουσικής θα προσκληθούν για να απαντήσουν στην ερώτηση: ΜΠΟΡΕΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ;;;

Σας περιμένουμε όλους!

Ακροβάτης
Μουσικό καφενείο
Μαιζώνος και Ψαρρών 26, κοντά στο μετρό, στάση Μεταξουργείο, έξοδος Δηλιγιάννη
210 5230750

Στον Ακροβάτη

2010-10-23T13:45:00.003+03:00

Την Παρασκευή 22/10/10 ο “Ακροβάτης” παρουσιάζει το καινούργιο του πρόγραμμα. Η Μαρία Κανελοπούλου τραγουδάει μαζί με τη Τζένη Σουλκούκη (πιάνο) και Κώστα Κουκουλίνη (κιθάρα, μπουζούκι) όλα αυτά τα τραγούδια που σύρουν αναμνήσεις και θα μας πάνε σε ατμοσφαιρικές βραδιές κάθε Παρασκευή και Σάββατο όλο το Χειμώνα!

Θα ακούσουμε από Luccio Dalla μέχρι Χατζιδάκι, Χιώτη και Ζαμπέτα… η διαδρομή χορταστική…
Ξεκινά από ένα ταξιδιάρικο αρμ...ένικο και περνά θεματικές – θεματικές σε παλιά λαϊκά, ρετρό, ελληνικό κινηματογράφο… τα καλύτερά μας.
Το φετεινό τρίο του Ακροβάτη δεν ακροβατεί… Ίπταται πάνω από την ανέχεια των ημερών, διασκεδάζει, ταξιδεύει, μαλακώνει τις ψυχές, λυτρώνει.

Σε έναν αυθεντικό χώρο, που δεν πουλάει κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Στον Ακροβάτη μπορείτε να φάτε, να φάτε και να πιείτε ή να πιείτε με ελάχιστη κατανάλωση κατ’άτομο 20 e.
Τηλ. για κρατήσεις: 210 5230750

Δεν μπορεί, θα υπάρχουν και άλλοι όπως εγώ…

2010-05-28T12:45:00.001+03:00

Δεν μπορεί, θα υπάρχουν και άλλοι όπως εγώ…
Μην απατάσθε… Ο Ακροβάτης πρωτίστως δεν είναι ουζερί. Πρωτίστως είναι χαρακτήρας… Γι΄ αυτό και δεν απευθύνεται σε «ΟΠΟΙΟΝ» αλλά σε «ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ»…

Απευθύνεται σε αυτόν που του αρέσει να ανακαλύπτει…
Σε αυτόν που του αρέσει να τον περιποιούνται με ανθρώπινο, οικείο τρόπο κι όχι απρόσωπα και μαρκετίστικα…
Σε αυτόν που ξέρει πως στην Αθήνα υπάρχουν ακόμα γωνιές με ενδιαφέρον
Σε αυτόν που τραγουδά τραγούδια εποχής σα να είναι τώρα
Σε αυτόν που νιώθει προσβεβλημένος από την αισθητική της ομοιότητας
Σε αυτόν που του αρέσουν τα χρώματα
Σε αυτόν που βλέπει την Αθήνα να αλλάζει πρόσωπο και θλίβεται
Σε αυτόν που θέλει να κοιμάται με τις μπαλκονόπορτες ανοιχτά
Σε αυτόν που παίζει ταμπού και τρίβιαλ
Σε αυτόν που αποφεύγει τη δηθενιά των παραλιακών διασκεδαστηρίων
Σε αυτόν που αγαπά το κέντρο της πόλης
Σε αυτόν που επιλέγει τους φίλους του
Σε αυτόν που μένει ακόμα με το στόμα ανοιχτό μπροστά στην ομορφιά
Σε αυτόν που του αρέσει να μαθαίνει
Σε αυτόν που περνάει καλά, ακόμα και χωρίς i- pod
Σε αυτόν που περνάει καλά, ακόμα κι αν δεν είναι καλεσμένος του κου Ταδόπουλου όπου παρεβρέθηκε και η κα Δεινοπούλου
Σε αυτόν που ήταν άσχημα χθες, αλλά σήμερα γελάει με τους φίλους του
Σε αυτόν που θέλει να μετοικήσει σε άλλη χώρα
Σε αυτόν που μένει σε αυτήν τη χώρα και την παλεύει
Σε αυτόν που έχει στέκια
Σε αυτόν που δεν φοβάται να ανατρέψει το δεδομένο
Σε αυτόν που συζητά
Σε αυτόν που πίνει ούζα γελώντας μέχρι δακρύων
Τέλος τέλος ο Ακροβάτης απευθύνεται στον ακροβάτη που κρύβουμε μέσα μας. Σε όλους εμάς που λέμε «δεν μπορεί, θα είναι κι άλλοι όπως εγώ».

Ο Ακροβάτης βρίσκεται στη γωνία Μαιζώνος και Ψαρρών στο Μεταξουργείο. Μέρα με την ημέρα τον ανακαλύπτουν καινούργιοι φίλοι. Οκ, πρώτα τον ανακαλύπτουν και μετά γίνονται φίλοι του.

Καλημέρες!

Ο Ακροβάτης, φωτογραφία

2010-05-20T01:06:00.000+03:00

Ο Ακροβάτης, Μαιζώνος και Ψαρρών २६, Μεταξουργείο, 2105230750

2010-05-20T00:51:00.002+03:00

Όταν πρωτοείδα το κτίριο όπου αργότερα στήσαμε τον Ακροβάτη ένιωσα να γυρίζω πίσω στα παιδικά μου χρόνια… Οι πράσινες οκτάμετρες πόρτες του, τα παράθυρα που έστελναν κινούμενες σκιες στους πέτρινους τοίχους, τα απομεινάρια του ξύλινου πατώματος, όταν μπήκα με προσοχή –σχεδόν φόβος μη βρεθώ στο υπόγειο απ’ όπου ερχόταν ακόμα η μυρωδιά των βαρελιών όπου φυλασσόταν το κρασί, τα ζωγραφιστά ταβάνια (σοβάς, φυσικά, δεν είχε εφευρεθεί η ψευδοροφή το 1889 !!!) μου θύμισαν τις εποχές που μικρούλα με έστελνε η μαμά μου σε ένα ολόιδιο μπακάλικο, στη θεια Παναγιώτα, να ψωνίζω ζάχαρη, ρύζι, κρασί…
Δυστυχώς ο σοβάς στους τοίχους είχε αφαιρεθεί από τον ιδιοκτήτη, έχει και η πέτρα τη γοητεία της δε λέω, αλλά ο σοβάς, βαμμένος από τη μέση και κάτω με λαδομπογιά είναι χαρακτηριστικό της εποχής. Γι’ αυτό και τη μοναδική γωνία που βρήκαμε απείραχτη, τη διατηρήσαμε, έτσι κάπως τιμής ένεκεν, κάπως ως αναφορά εποχής… Σοβαντίστηκε, ωστόσο, το αριστερό τμήμα του, τι λέω; χαϊδεύτηκε, κανακεύτηκε με αγάπη, για να μπει οσονούπω ένας καθρέφτης – αντίγραφο του καθρέφτη που υπάρχει ακόμα σε ένα επίσης απίθανο καφενείο που πρόλαβα να χαρώ στο Γαλαξείδι…. Το ετοιμόρροπο ξύλινο πάτωμα αντικαταστάθηκε, από ασπρόμαυρο πλακάκι, επίσης υπενθύμιση παλιών εποχών, το υψώσαμε, για να έρθει στο ίδιο επίπεδο με το αριστερό τμήμα του, που ήταν ψηλότερο…
Η αρχική κατασκευή του χώρου, παρεμπιπτόντως, δεν μπορούσε να διατηρηθεί εκ των πραγμάτων… άλλωστε στην πραγματικότητα είναι τρία μαγαζιά που στη διάρκεια των εκατόν είκοσι ένα χρόνων ζωής τους έχουν συνδεθεί και διαχωριστεί πολλές φορές… Η πρώτη του χρήση ήταν σχολή χορού… Ποιος μου το’πε αυτό; Ένας παππούς που πρόλαβε τις περισσότερες, εκτός από την πρώτη, γι’ αυτήν ΄το έμαθε από τη μητέρα του… Ένας παππούς από αυτούς που έρχονταν όσο στήναμε τον Ακροβάτη, και με χαρά μας έδιναν ευχές για την ευόδωση του εγχειρήματος…
Ο κος Ευθυμίου, διαμερισματικός σύμβουλος της περιοχής ήταν ο πρώτος που μας είπε πως στο ένα τμήμα του, στο παλιό μπακάλικο, «Οι χρυσές καρδιές» είχαν γίνει τα γυρίσματα του Μπακαλόγατου… Ο 2ος ήταν ο κος Μάριος Στρόφαλης, ο συνθέτης, ο οποίος διατηρεί το στούντιό του λίγο πιο κάτω… Μετά κάποια μέλη του εξωραϊστικού συλλόγου της περιοχής… Μετά κάποιοι άλλοι… Χάρηκα φυσικά… Όχι γιατί θα λειτουργούσε ως προμοταρίστικο κολπάκι, αλλά γιατί έμοιαζε να επιβεβαιώθηκε πως αυτός ο χώρος είχε, πράγματι, καλή ενέργεια. Βλέπετε η συγκεκριμένη ταινία ήταν αγαπημένη μου. Φυσικά και ήξερα ότι έτσι γινόντουσαν τα περισσότερα γυρίσματα της Φίνος τότε: δυο εξωτερικά γυρίσματα στη Χίου, δυο στη Μαιζώνος, ένα –δυο στα στούντιο…
Δεν θέλησα να αλλάξω την αρχική ιδέα του μαγαζιού, ένα καφενείο φτιάξαμε, έντιμο, θεωρώ, με μεγάλη επιθυμία να γίνει αποδεκτό. Δεν αναπαριστά την ταινία, μου έχουν πει πως υπάρχει ένα στη Θεσσαλονίκη, που το έχει κάνει αυτό… και ένα δυο στην Αθήνα που λέγονται Ζήκος και Μπακαλόγατος αντίστοιχα…
Το mobile στην οροφή, κατασκευή της κας Α. Γουναρίδη, υπαινίσσεται κατά τη γνώμη μου αυτό που κάνουμε όλοι μας… Αιωρούμαστε μεταξύ του κόσμου που είμαστε και του κόσμου που θέλουμε… Και όλη η κατασκευή μοιάζει να έχει ως αντίβαρο ένα παιδικό παιχνίδι, μια μπάλα… ο κόσμος που θέλουμε…
Φτιάξαμε τον Ακροβάτη… Ο κόσμος που θέλουμε είναι αυτός: θέλουμε σε έναν γήινο, αληθινό, όχι περιοδικίστικο χώρο, να πίνουμε καφέ βιολογικό, να τρώμε σύγλινο που έρχεται από τη γενέτειρά μου, τη Μάνη, ελιές που φτιάχνει η θεία της Λίνας, κοτοσαλάτα με σπιτική μαγιονέζα, ντάκο (με σάλτσα γιαουρτιού που φτιάχνουμε μέρα παρά μέρα στην κουζίνα και «φέτα από την καλή» όπως μου είπε η μαμά μου), ανοίγουμε φίλο για τις πίτες… Θέλουμε κάποια βράδια να ακούμε ωραίες μουσικές, μας έχουν τιμήσει ως τώρα φίλοι τραγουδιστές, με φωνές όλοι εξαιρετικές, η Μαρία η Κανελοπούλου, ο Νίκος ο Καρακαλπάκης, ο Κώστας ο Μάντζιος, η Ειρήνη Χαρίδου, η Κρινιώ η Νικολάου… Θέλουμε να ενταχθεί ο Ακροβάτη στο χωρο -χρόνο του, γιαυτό στον τοίχο έχω κρεμάσει καδραρισμένα δημοσιεύματα που αφορούν το Μεταξουργείο χθες και σήμερα, τα περισσότερα αφορμή έχουν τα έργα του κου Φασιανού που κοσμούν το σταθμό του Μεταξουργείου. Τα καδραρισμένα δημοσιεύματα μου τα χάρισε ο εγγονός του ανθρώπου που είχε το «Άστρα», από τα πρώτα λουξ ξενοδοχεία της Αθήνας, δυο βήματα από δω… Μου τα χάρισε με αγάπη «γιατί θεωρώ ότι εδώ ταιριάζουν καλύτερα απ’ ότι στη βιβλιοθήκη μου», μου είπε κι εγώ τα κρέμασα με χαρά…
Θέλουμε ένα μεζεδοπωλείο που να μην είναι ακριβό, λ.χ. ο ντάκος με το χειροποίητο γιαούρτι να έχει 4,50 e, το γαριδάκι το τηγανητό να έχει 6,50, τα χόρτα 3, τα καγιανά αυγά 4,50, το χταπόδι 7,50 (που είναι και το πιο ακριβό πιάτο από τα 33 που υπάρχουν στον κατάλογο)…
Διακοσμητική πρόταση; Συγνώμη, αλλά δεν θα πάρω… Μου αρκεί που το μάτι μου πέφτει στις χάρτινες βαλίτσες του μπαμπά της Λίνας που ήταν εξαιρετικός Γαλαξειδιώτης καπετάνιος και ξέρω ότι αυτές οι βαλίτσες έχουν ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο… Ή σε αυτήν την ζυγαριά του ΄30 που υπολογίζει τα δράμια… Ή σε αυτό το παλιό ψυγείο που ανακάλυψα σε ένα καφενείο της Καισαριανής…
Αντιγραφή του παλιού μπακάλικου; Το σκεφτήκαμε, μα αποφασίσαμε καλύτερα όχι. Είμαι σίγουρη πως σιγά- σιγά ο χώρος θα αποκτήσει το δικό του χρώμα, θα έχει τη δική του ιστορία… Θα έρχονται εδώ άνθρωποι που τους αρέσει αυτό που νιώθουν και θα ξανάρχονται… Ή κάποιοι άλλοι… που αναζητούν το παλιό μπακάλικο του Ζήκου… Κι εγώ το αναζητώ… Ελπίζω όταν τσαλακωθώ κι εγώ αρκετά από τα χρόνια, όταν γεράσω δηλαδή, να έχω την άνεση του Ζήκου και να φωνάζω φτύνοντας το ποτήρι για να το καθαρίσω με το πατσαβούρι που θα κρατώ στα χέρια μου… «ΕΓΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΩ;;;;;»

Με … ακροβατικούς χαιρετισμούς,
Ελένη Γιαννοπούλου

2010-05-20T00:47:00.002+03:00

Καφέ - ουζερί "Ακροβάτης: Εδώ γυρίστηκε ο "Μπακαλόγατος" | Espresso | Ρεπορτάζ

2010-03-07T19:25:00.000+02:00

Καφέ - ουζερί "Ακροβάτης: Εδώ γυρίστηκε ο "Μπακαλόγατος" Espresso Ρεπορτάζ

Είδα ένα όνειρο…

2009-10-05T16:12:00.002+03:00

Είδα ένα όνειρο…
Είδα πως ζούσα, λέει, σε μια εποχή που επιτρεπόταν το σεξ και … το κάπνισμα!

Απ’ όταν η Ευρώπη μου απαγόρευσε να καπνίζω στους δημόσιους χώρους το ένα σβήνω το άλλο ανάβω... Κατανοητό… Ένας από τους πιο πετυχημένους διαφημιστικούς τρόπους είναι η απαγόρευση ενός προϊόντος. Πολύ λίγα χρόνια πριν οι καπνοβιομηχανίες έδιναν δισεκατομμύρια δολάρια για να ενημερώσουν το καταναλωτικό κοινό τους πως… το κάπνισμα βλάπτει! Σήμερα τις διαφημίσεις αυτές τις έχει αναλάβει η πολιτεία. Και οι πωλήσεις των τσιγάρων δεν μειώνονται… Στην Ιταλία, συγκεκριμένα, σύμφωνα με την παραδοχή του κου Αβραμόπουλου, τα δύο τελευταία χρόνια, οι πωλήσεις τσιγάρων δεν μειώθηκαν. Όμως σημειώθηκαν 45% λιγότερα καρδιακά επεισόδια. Αυτό που συμπεραίνω εγώ είναι πως α) οι Ιταλοί δεν πηγαίνουν στα κλαμπ, αφού δεν μπορούν να καπνίσουν εκεί, β) συνεχίζουν το κάπνισμα σπίτι τους, όπως φαίνεται από τη μη μείωση των πωλήσεων, και γ) για τα καρδιακά επεισόδια φταίει η … διασκέδαση.

Τρομερή αναστάτωση μου έχει προκαλέσει αυτή η απαγόρευση. Μέχρι που ακύρωσα και το ταξίδι μου στο Άμστερνταμ. Υπενθυμίζεται ότι η Ολλανδία έχει αποποινικοποιήσει την κατανάλωση και κατοχή για κάθε πολίτη έως πέντε γραμμαρίων ινδικής κάνναβης από το 1976, η πώληση του οποίου επιτρέπεται στα καφέ της χώρας. Μόνο που σκεφτόμουν την πιθανότητα να μπαίνω σε αυτά με το τσιγαράκι μου στο χέρι και οι οι Αμστερνταμιανοί θαμώνες να με δείχνουν προτάσοντας τα χασισοτσίγαρα και να φωνάζουν με φρίκη “πιάστε την, καπνίζει Malboro” μ’ έπιανε σύγκρυο.

Και μεταξύ άλλων, αντιμετωπίζουμε και τη νέα γρίπη. Τα διαφημιστικά σποτ του υπουργείου υγείας προειδοποιεί: «Δεν καθόμαστε κοντά με τους συμμαθητές μας». Κι αν κατά λάθος απλώσουμε το χέρι σε εγκάρδια –θεός φυλάξοι- χειραψία, τρέχουμε γρήγορα στην κοντινότερη τουαλέτα και πλένουμε επισταμένα τα ενδεχομένως μολυσμένα άκρα μας. Κι απαιτούμε από το καφενείο του μπάρμπα Θανάση να έχει απολυμαντικό σαπούνι, κι αν όχι, τουλάχιστον μια φιάλη οινοπνεύματος σε οικογενειακή συσκευασία. Κι αν ο μπάρμπα Θανάσης είναι παλιάς κοπής και πιστεύει στις ζεστές ανθρώπινες σχέσεις και όχι στους επιθετικούς ιούς, τον καταγγέλλουμε στο υπουργείο υγείας και του καψαλίζει τις τρίχες του μύστακος του με την κατηγορία ότι φταρνίστηκε.

Και φυσικά ορθόδοξο σεξ, φιλιά με γλώσσα, ερωτικές παρεκκλίσεις, σαδομαζοχισμοί και λοιποί εκτροχιασμοί α-πα-γο-ρεύ-ο-νται. Όσο για κάτι κακές έξεις που έχουν μερικοί- μερικοί, ονόματα να μη λέμε, να συνευρίσκονται με περισσότερους από έναν ερωτικούς συντρόφους ταυ τό χρο να αυτό πια αποτελεί εθνική μειοδοσία που θέτει σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια… Κι αν τον βρεις τον τεκνό, το μάγκα, τον καραμπουζουκλή, τον τρίβεις με αλκοολούχο διάλυμα μέχρι να “φωτίσει” και μετά του ρίχνεις και ένα ξεμάτιασμα, γιατί τα μάτια έξω δεν του τα πετάς που να σε καμακώνει σαν τον γάτο το Γενάρη, στην εποχή του ζευγαρώματος.
Και όλα εν σοφία εποίησαν οι φαρμακοβιομηχανίες, γιατί με τέτοια αντι- ανθρωπίλα που προμοτάρεται, ούτε “πριν”, ούτε “μετά” δεν θα το καπνίσεις το τσιγαράκι σου, μιας και θα αποφύγεις το “κατά τη διάρκεια”. Αντ’ αυτού θα βάλεις το ηλεκτρικό σου τσιγάρο στην πρίζα -που θα το βρεις στο ίδιο φαρμακείο με τα αλκοολούχα διαλύματα και αντισηπτικά- και αφού αποστειρώσεις και το τελευταίο εκατοστό απ’όπου πέρασε ο τεκνός, θα τραβήξεις μια γενναία ρουφηξιά από τον αρωματισμένο ατμό και θα κοιμηθείς με ασφάλεια βλέποντας όνειρα πως επιτρέπονται και τα αγγίγματα και τα τσιγάρα στα χαμαιτυπεία που πηγαίνεις…

Έλαβαν χώρα και οι εκλογές… Οι μεγάλες συγκεντρώσεις, παρά που ο συγχρωτισμός πλήθους αντίκειται στις συμβουλές του υπουργείου υγείας, έγιναν κανονικά। Μετρήσεις για μετάδοση του ιού της γρίπης δεν δόθηκαν ακόμα στη δημοσιότητα…
Κείμενο, Ελένη Γιαννοπούλου
Φιλοξενία, περιοδικό Ως3

Καιμη ...χοιρό τερα!!!

2009-05-18T10:44:00.002+03:00

Ο Μάιος είναι ο μήνας της απεργίας, ο μήνας που ερωτεύονται τα γαϊδούρια, ο μήνας των γάμων, ο μήνας των πανελλαδικών, ο μήνας που ο Παυλίδης δεν παραπέμφθηκε, ο μήνας που παίχτηκε ο καλύτερος τελικός όλων των εποχών, ο μήνας που κάποια μαγαζιά κλείνουν… Συμπτώματα εποχικά ή απώλειες πυοφέρουσες σα μικροί θάνατοι….

Μετά τη νόσο των τρελλών αγελάδων και τη γρίπη των πουλερικών είδαμε και την αρρώστια των … χοίρων. Φανερή η συμπαιγνία των απανταχού βετζετεράνων, για να σταματήσουμε να τρώμε κρέας. Η αλήθεια είναι πως μετά τις υπερβολές του Πάσχατος μια.. αποχή θα μας σώσει. Ο υπουργός δημοσίας τάξης πάντως καλό θα είναι καλού κακού να θεσπίσει έκτακτα μέτρα μην αρρωστήσουν οι … απανταχού χοίροι και τη βάψαμε. Κυρίως στη Μάνη που θίγεται το τοπικό εδώδιμο, το διάσημο σύγλινο. Μη χοιρότερα να λέμε!

Η σελήνη συνεδριάζει με τον Ερμή και κάνει εξάγωνο με την Αφροδίτη.
Έτσι εξηγείται που με ενοχλούν τα κακώς κείμενα, κυρίως αν αυτά που κείτονται είναι τα τετράτροχα στους πεζοδρόμους της Αθήνας. Οι καλοί αστυνομικοί ωστόσο με βάζουν στη θέση μου. Προφανώς αυτοί, σοβαροί άνθρωποι, δε σχετίζονται με τον Ερμή, ούτε με την Αφροδίτη. Την τελευταία φορά που δυο επίσης σεληνοκρουσμένες ζητήσαμε τηλεφωνικώς να επέμβει η αστυνομία -και η δημοτική και η άλλη της αμέσου-, ώστε να φύγουν τα αυτοκίνητα από πεζόδρομο της Πλάκας η απάντηση ήταν περίπου «Πλάκα με κάνεις!»

Πολύ με συγκίνησε το πρόσφατο διάγγελμα του αγαπημένου μας πρωθυπουργού που μίλησε για την οικονομική κρίση σαν ένα θέμα εθνικό. Κάτι τέτοιες στιγμές η φιλοπατρία μου χτυπά κόκκινο. Η κρίση μας αφορά όλους και όλοι πρέπει κατά πως φαίνεται να βοηθήσουμε σα να ζούμε σε κοινωνία αταξική. και να είμαστε όλοι το ίδιο. Έτσι κι ο Παυλίδης. Ένα σπιτάκι στην κόρη του προσπάθησε να πάρει και, επειδή διάγουμε εν κρίσει, το βάρος της αγοράς το σηκώνουμε όλοι. Άχρηστος ωστόσο τον πήρανε χαμπάρι και τον προγκάνε και τα πιο ασήμαντα λαμόγια της πιάτσας. Γι’ αυτό και μόνο έπρεπε να εξακοντιστεί. Δεν κάνεις καλέ μου άνθρωπε! Φαίνεσαι!

Μις υφήλιος: υπόθεση ελαφριά. Η επικρατέστερη από τις φιναλίστ Στέφανι Ναουμόσκα έχει ύψος 1.80, να΄ναι καλά το κοριτσάκι και βάρος μόλις 49 κιλά. Εμ πώς νάσαι καλά μαντάμ; Και να τον πάρεις τον τίτλο, πώς θα τον σηκώσεις που, αν το φορέσεις το στέμμα θα λυγίσουν τα γόνατά σου από το έξτρα βάρος;

Δηλώνω ανέτοιμη να γράψω δυο αράδες της προκοπής. Με ενοχλεί το παράθυρο της κουζίνας μου που βλέπει στον φωταγωγό. Η κουζίνα είναι δωμάτιο ιερό και γι’αυτό θα έπρεπε να υπάρχει νόμος που απαγορεύει να βλέπει στον φωταγωγό, που –οξύμωρο- δεν φέρνει ποτέ φως στο σπίτι. Δεν μπορώ να φτιάξω πίτες σπιτικές μπροστά από αυτό το παράθυρο. Κανονικά το μόνο που θα έπρεπε να επιτρέπεται σε κουζίνες που βλέπουν στον φωταγωγό είναι η απόψυξη προκάτ καταψυγμένων φαγητών.

Η πλατεία θεάτρου πέθανε. Το Guru bar έκλεισε. Κάπως έτσι χαιρετίστηκε το κλείσιμο του μπαρ που λειτούργησε στην πλατεία θεάτρου τα τελευταία 12 χρόνια. Νίκησαν οι πεταμένες σύριγγες στους δρόμους, ο πληρωμένος έρωτας που νοσεί σε χαρακιές που ανοίγουν στην πόλη νταβαντζήδες χωρίς κώδικες, «αρχές» που αποδεικνύονται «τέλη»…

Οι μέρες ωστόσο συνεχίζουν να μεγαλώνουν…

Κείμενο, Ελένη Γιαννοπούλου

Φιλοξενία, περιοδικό Ως3

NEXTOK

2009-04-25T21:41:00.000+03:00

NEXTOK

Απαιτούνται τομές… Επιμήκεις ή εγκάρσιες;

2009-04-11T21:09:00.002+03:00

Χρειάζονται τομές στην πολιτική ζωή, αλλά πρωθυπουργός κουράστηκε… Εγώ να δεις πως κουράζομαι να περπατώ σε αυτά τα πεζοδρόμια με το δωδεκάποντο. Σφηνώνεται το τακούνι κάθε ενάμιση μέτρο στις … εγκάρδιες τομές του οδοστρώματος…
Είδα και αυτήν την ταινία την πολυσυζητημένη, την προίκισε κι ο θείος Όσκαρ με προαποφασισμένη φήμη, πώς να αντισταθώ; Πήγα και στον αγαπημένο μου κινηματογράφο, στο Αττικόν, όπου αν δεν συνδυάσεις την ταινία με μια σαμπάνια, ένα prosseco τουλάχιστον, να σου γαργαλά τον ουρανίσκο, βρε αδελφέ, σφάλλεις οικτρά. Με τους πολυελαίους του, την απαράμιλλη κομψότητά του, με το ωραίο του το κοινό το μπονβιβεριάρικο, όχι σαν αυτές τις δηθενιές των μοντέρνων κινηματογράφων που το μόνο σπουμάντε που σου έρχεται να δωρίσεις στον εαυτόν σου είναι η μπουρμπουλήθρα της coca- cola!
Ευτυχώς με φώτισε ο θεός και δεν ξοδεύτηκα και πήρα ένα φτωχικό ποπ-κορν να συνδυάσω την πολυδιαφημισμένη. Την ταινία εννοώ, που προμοταρίστηκε ως χαριτωμένη κι ευχάριστη και χόρτασα απλοϊκή ελπίδα απεγνωσμένου ερωτευμένου -πλην άφραγκου νέου- που αναμένει τη λυτρωτική διαμεσολάβηση της τηλεόρασης προκειμένου να δει μιαν άσπρη μέρα ο ταλαίπωρος. Γιατί η τηλεόραση και λεφτά δίνει και σε πολλούς απευθύνεται και δύναμη έχει.
Χάρηκα που όχι μόνο ο Έλληνας, αλλά και ο Ινδός παρίας τις ελπίδες του τις στηρίζει στο άθλιο τηλεοπτικό κύκλωμα, γιατί φοβόμουν πως ήμασταν μόνο εμείς οπισθοδρομικοί, φοβισμένοι, μεσσιανιστές. Αλλά όχι, υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει σε παραγκουπόλεις που είναι το ίδιο φοβισμένοι με εμάς. Και … δε λέω, έναν προβληματισμό τον ένιωσα για τον κάθε κύριο Νώντα που παρουσιάζει τις αντίστοιχες εκπομπές εδώ. Βρε μπας και κάθε φορά που ο Νώντας κάνει διάλειμμα για να κατουρήσει λέει τις σωστές ή τις λάθος απαντήσεις σε αυτούς που πάνε για να βρουν τη γκόμενα τους, που την έχουν χάσει από παιδιά και που, αφού κερδίζουν τα ευρώ, απειλούνται εκ των υστέρων; Μπράβο στα Όσκαρ που μου γνώρισαν τον πήχυ της κινηματογραφικής κουλτούρας.
Φεύγοντας από αυτήν την εντυπωσιακή ταινία που με πλούτισε με τις συγκεκριμένες λεπτές αποχρώσεις προβληματισμού αποφάσισα πως η τηλεόραση είναι η μόνη μας ελπίδα. Στην τηλεόραση άκουσα και τα ευοίωνα, πως η Θώδη το ’κανε πάλι το θαύμα της και θα ’χουμε Άνοιξη από νωρίς και τις έκρυψα τις ομπρέλες. Στην τηλεόραση άκουσα και πως οι δύο στους τρεις εργαζόμενους της χώρας μου είναι πλούσιοι. Το άλλο ένα τρίτο προφανώς μπορεί πάντα να πάει σε μια από αυτές τις εκπομπές που μοιράζουν εκατομμύρια… Σύμφωνα με το κο Καραμανλή είμαι κι εγώ πλούσια κι έτσι δεν πρόκειται να πάρω αύξηση! Να το γιορτάσω αδελφοί μου! Να πάω να βάψω τη ρίζα, να κάνω κι ένα χτένισμα της προκοπής, ανήκω πια στους έχοντες με τη βούλα του κράτους…
Τι την ήθελα την κουκούλα; Μα μπορούσα να αφήσω το μαλλί Κολωνακίου να βραχεί; Άνοιξη σου λέει ύστερα. Κι αντί να ανοίξει ο καιρός άνοιξαν οι ουρανοί και το μαλλί Κολωνακίου θα έμοιαζε με της θειας της Πανωραίας! Α, όλα κι όλα, το μαλλί της θείας Πανωραίας είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Σα φωλιά κουκουβάγιας μοιάζει από τότε που η μπατζανάκισσα της, η Κούλα, της δώρισε τα κλινοσκεπάσματα Ασλάνη. Η Κούλα είχε πάει στο Βασιλόπουλο να προμηθευτεί του πουλιού της το γάλα, και με τα κουπόνια του εν λόγω γάλακτος πήρε και τα σεντόνια της θείας Πανωραίας, που κάθε φορά που κοιμάται στα ενυπόγραφα κλινοσκεπάσματα, να το μαλλί της, κάγκελο. Τι το θελε και εγκατέλειψε την παλιά καλή Πειραϊκή Πατραϊκή;
Εγκάρδιες και οι τομές για την προστασία της κοινωνικής ειρήνης. Αν, δηλαδή, αφήσω το μαλλί να γίνει φωλιά κουκουβάγιας, θα προστατευτεί η κοινωνική ειρήνη; Μια κουκούλα είπα να βάλω κι εγώ να μη βραχεί το ρημαδόμαλλο. Το θέμα απασχόλησε ιδιαίτερα τη συζήτηση για την ασφάλεια των πολιτών στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο υπουργός Δικαιοσύνης χαρακτηρίζει επιβαρυντική για την περαιτέρω νομική διαδικασία την… κουκούλα μου.

Βρε ουστ!

Αλευρομουντζουρώματα...

2009-03-12T14:37:00.006+02:00

ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΩΝ... ΕΝ ΚΡΙΣΕΙ ΚΡΙΝΟΜΕΝΩΝ

2009-03-10T23:15:00.006+02:00

Την κρίση την είδαμε. Στα δελτία ειδήσεων, στις εκκλήσεις των εμπόρων να ψωνίζουμε περισσότερο για... να σωθεί η οικονομία, στα κανάλια που αγωνιούν για την επιβίωσή τους και αντί να γίνουν καλύτερα διώχνουν κόσμο. Μη λέμε όμως πως δεν υπάρχουν και αντιδράσεις...

Έρχονται τα πάνω κάτω: η παλιά καλή βλεφαροπλαστική αντικαθίσταται από τη βλεφαροπλαστική με τεχνική έλξης μονού ράμματος, το παλιό καλό λίφτινγκ αντικαθίσταται από την ανόρθωση μέσου προσώπου, το peeling από την ιοντοφόρηση!Νέα superfoods υπόσχονται αιώνια νεότητα, νέο είδος δαμάσκηνου έρχεται από την...Ταϊλάνδη με 50 αντιοξειδωτικές ουσίες, πρωινή ανανέωση με πολυβιταμίνες που απορροφώνται από το παχύ έντερο, αντιοξειδωτικό πολύ-σούπερ χάπι από το Θιβέτ, εξάλειψη του στρες της ...επιδερμίδας, αναδόμηση της φάτσας, της ρυτίδας, των ματιών, αναδόμηση του χαμόγελου.

Ο 5ος κύκλος του Νιπ -τακ εξελίσσεται σε καρικατούρα σαπουνοπερικού σοφτ πορνό.

Φοιτητές γνωστής σχολής κινηματογράφου εγκαταλείπουν την αίθουσα κινηματογράφου όπου παιζόταν το «Milk», γιατί παραήταν ...ομοφυλοφιλικό. Αν ήταν στην Αμερική θα τους παραπέμπαμε για θεραπεία ως... ομοφοβικούς, θα τους αναγκάζαμε να ζητήσουν δημόσια συγνώμη και μετά θα τους απολύαμε. Στην Ελλάδα απλώς περιμένουμε να μεγαλώσουν λίγο ακόμα για να υπηρετήσουν με την τέχνη τους την ελευθερία έκφρασης!

Η Έφη Θώδη εκτός που θεραπεύει τον καρκίνο, όταν τραγουδά τα... κάλαντα σταματούν οι διαδηλωτές να διαδηλώνουν!

Τα Βατο-πέδια και τα συν αυτώ ...πεδία, οικό-πεδα, ελαιώνες, αμπελώνες και τα λοιπά της εν χριστώ εκκλησίας δεν καταγράφονται στο κτηματολόγιο...Υπεροψία λόγω διεκδικητικής υπεροχής; Ή ...αγνή επαναστατική κίνηση μιας εκκλησίας που σέβεται τον εαυτόν της και δεν θέλει να ανήκει σε αυτή τη χώρα; Οι υπόλοιποι οσφυοκάμπτες τρέξαμε να δηλώσουμε το δώμα Αραχώβης και Μαυρομιχάλη γωνία.

Ο Παλαιοκώστας διαμαρτύρεται κι αυτός και όσο δε λύνεται το ζήτημα της Ολυμπιακής δηλώνει πως θα ταξιδεύει μόνο με τις αερογραμμές του Κορυδαλλού, γιατί είναι και παιδί του λαού.

"Πού είναι ο Αστακός;" Ρωτά αγωνιωδώς επαναστατημένος νέος που διαβάζει σε διαδραστικό κανάλι πως από τον Αστακό θα μεταφερθούν αμερικανικά πολεμοφόδια στο Ισραήλ... Πού είναι ο Αστακός βρε παιδιά;;; Να πάμε να διαδηλώσουμε. Τι "που είναι ο Αστακός", τρομάρα μας; Δίπλα στη γαρίδα την καθαροδευτεριάτικη που έφαγα στο Γαλαξείδι.

Κρίση και στο γνωστό ναό ομορφιάς που πήγα για να προμηθευτώ τα απαραίτητα για τις απόκριες στο Γαλαξείδι, όπως κάνει κάθε σύγχρονος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτόν του και την κοινωνική του υπόσταση. Από την πολλή κρίση κόντεψα να πατηθώ από ορδές συμπολιτών μου σε κρίση... Και να το βαμβάκι για το ντεμακιγιάζ των Αποκριών, και να το eau de parfum που χωρίς αυτό δεν θα με αναγνωρίζουν οι φίλοι μου μέσα στο πλήθος των καρναβαλιστών, και να τα υγρά μαντηλάκια για να βγάλω το αλεύρι του αλευρομουντζουρώματος από τα αυτιά μου, και να οι παστίλιες για το πρωινό ξύπνημα μετά από την αποκριάτικη κρεπάλη...Και να και οι πιστωτικές που καθόλου δεν με κρίνουν για την αποκριάτική μου διάθεση ...ξεφαντώματος, ευτυχώς όμως με κρίνει η πωλήτρια που, χωρίς την ταυτότητα μου, επιστρέφει τα ....απαραίτητα για τις απόκριες στο ράφι τους και γλιτώνω δυο μηνών υπερωρίες και πάω στο αλευρωμουντζούρωμα του Γαλαξειδίου ανέτοιμη.

Η τηλεοπτική Αποκριά κατέβηκε κι αυτή στο Γαλαξίδι και τ' ακούσαμε κι εκεί τα βραζιλιάνικα που ήρθαν να διατηρήσουν την παράδοση της... λατινικής Αμερικής. Τα σον-σον μικρομέγαλα παιδιά της πόλης είχαν φροντίσει να έχουν τις ταυτότητες μαζί με τις πιστωτικές τους και ροβόλησαν με τα δωδεκάποντα στα πόδια και τα άι ποδ τους στα χέρια, τα νεσεσέρ στα ακριβοπληρωμένα αν-νεσεσέρ δωμάτια τους μια και τελικά ο Διόνυσος νίκησε και δεν κοιμήθηκε κανείς για μέρες τρεις.

Ο θεός των αποκριών πήρε τα πράγματα στα χέρια του, ψιθύρισε στα αυτιά των ντόπιων το πρόσταγμα, αλευρώθηκε, φόρεσε κουδούνες γύρω από τη μέση του και χόρεψε στα καντούνια της πόλης. Δείγμα πλούτου το αλεύρι από σιτάρι, για ευγονία, το πασπάλισε στις άσπρες φόρμες και τα παλιά ρούχα, για να ασπρίσει ο τόπος, να φύγει η κακοδαιμονία... Άχρηστα τα ψηλοτάκουνα κρεμάστηκαν κι αυτά στις ζώνες μαζί με τους κουδούνες, αλευρωθήκαμε κι εμείς και τη ξεχάσαμε την κρίση μαζί με τους διουρητικούς ζωμούς πικραλίδας και τις αναβράζουσες παστίλιες για γρήγορη ευεξία...

Και του χρόνου με υγεία!

Δημοσίευση στο περιοδικό Ως3

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται...

2009-02-13T12:45:00.002+02:00

Έχω συμβόλαιο με εταιρεία ιδιωτικής τηλεφωνίας και πρέπει να επικοινωνήσω μαζί τους γιατί μου έκοψαν το τηλέφωνο.
Ναι, ανήκω σε αυτούς τους νεοέλληνες που πληρώνουν τους λογαριασμούς τους εκπρόθεσμα, κατά το ... “στο τέλος ξυρίζουν το γαμπρό”.
Είναι πρωί και είμαι αισιόδοξη.
Αυτή τη φορά θα τα καταφέρω!
Παίρνω από το κινητό μου τις πληροφορίες του ΟΤΕ για να μάθω το τηλέφωνο επικοινωνίας με την ιδιωτική εταιρία, καθώς το 5ψήφιο νούμερο που μου έχει δώσει αυτή η τελευταία, αφού με παρέπεμψε σε “πατήστε το 1”, “πατήστε το 3”, “πατήστε το 7”, τελικά με συνέδεσε με το τίποτα… κι έμεινα αλάλου να κοιτώ το ακουστικό. Παίρνω το τηλέφωνο πληροφοριών. Μήνυμα χωρίς χρέωση: “ Η χρέωση για το τηλέφωνο και την ολοκλήρωση κλήσης είναι 0,69 e το λεπτό”. (!!!)
Περιμένω εν κενώ χρόνου.
Τζίφος.
Η γραμμή “πέφτει”.
Ξαναδοκιμάζω.
Τα ίδια.
Η μέρα του νεοέλληνα ξεκινά…

Η σιωπή των όπλων...

2009-01-19T02:00:00.004+02:00

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Δηλαδή πώς; Φόρεσε την ίδια μπλούζα, αλλά το μέσα έξω; Φόρεσε τη μπλούζα σα φούστα; (Αυτό το τελευταίο γίνεται αν κατεβάσεις τη μπλούζα στο ύψος των γοφών -προϋπόθεση να έχει μεγάλη λαιμόκοψη- και δέσεις τα μανίκια μπροστά, ως αυτοσχέδια ζώνη). Μη φόρεσε το παντελόνι αντί για μπλούζα; Αυτό το τελευταίο, γίνεται αν φορέσεις τα μπατζάκια για μανίκια και κουμπώσεις το κουμπί του παντελονιού μπροστά στο στήθος, σα μπολερό. Φούστα ή μπολερό, το ίδιο ρούχο μας φόρεσε ο ...Μανωλιός. Το «σεμνά και ταπεινά», αντικαταστάθηκε από το «χωρίς πολλά λόγια». «Χωρίς λόγια», ωστόσο, θα έπρεπε να λέγεται και να είναι, γελοιογραφία. Δυστυχώς, είναι πραγματικότητα και είναι η δική μου!
Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι τι θα ήθελα να μου είχε φέρει ο Άγιος Βασίλης, για τη νέα χρονιά. Τι να πει κανείς, που δεν έχει ειπωθεί; Τι να πει, που να ακουστεί επιτέλους; Υπάρχουν, λέει, τρεις τρόποι, με τους οποίους μπορεί να γίνει αντιληπτό ένα μήνυμα: επεξεργαζόμαστε τις λέξεις, επεξεργαζόμαστε τον τόνο της φωνής ή επεξεργαζόμαστε τη στάση του σώματος. Μικρό είναι το ποσοστό των ανθρώπων που αντιλαμβάνεται το λεκτικοποιημένο μήνυμα. Λες, «θέλω να φύγουν» και δε σε ακούει κανείς! Αλλάζουν μόνο υπουργεία, αλλά μένουν! Δοκιμάζεις τον τόνο της φωνής. Υψώνεις τον τόνο της φωνής σου δυο, τρία, δεκατρία ντεσιμπέλ, ουρλιάζεις «να φύγουν», τζίφος! Το μήνυμα δε γίνεται αντιληπτό. Μένει η γλώσσα του σώματος...
Το μάτι σου κορώνει. Οι φλέβες πετάγονται, τα χέρια σου τρέμουν, σκύβεις και πιάνεις μια πέτρα. «Να φύγουν! Να φύγουν τα αδιέξοδα σχολεία, να φύγουν οι ακαλαίσθητες βρώμικες πόλεις, να φύγει το τηλεοπτικό βράδυ, η τσιχλόφουσκα από τα πάνελ, να φύγει το νούμερο 44 από τα γυναικεία ρούχα, να φύγει ο φωτογράφος από το μυστήριο του γάμου, να φύγει η λακκούβα από το πεζοδρόμιο της Ασκληπιού, να φύγουν τα σουτιέν με μπανέλες, τα πλαστικά γλειφιτζούρια, οι πλαστικοί γκόμενοι, οι πλαστικοί πολιτικοί. Να φύγουν οι μίζες, τα χημικά παραισθησιογόνα, τα ελικόπτερα του Σκάι από τους ουρανούς της Αθήνας, να φύγει το νέφος, η κακόκεφη υπάλληλος από τα μαγαζιά με τα χριστουγεννιάτικα παιχνίδια, να φύγουν οι δειλές φιλίες, οι γάμοι από συμφέρον, οι αναπεπταμένες σημαίες, οι επαγγελίες που ακυρώθηκαν, οι διαψευσμένες ζωές. Να φύγουν οι αυθεντίες, να φύγουν οι άνεργοι, να φύγουν οι πέτρες»!!!
Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι τι θα ήθελα να μου είχε φέρει ο Άγιος Βασίλης για τη νέα χρονιά. Πιάνω μια μεγάλη πέτρα. Την καθαρίζω, κάθομαι πάνω της και σιωπώ. Δεν πάω στη δουλειά μου, δε χρησιμοποιώ το αυτοκίνητό μου, δεν αγοράζω τίποτα από το περίπτερο, δε χαλάω βενζίνη. Για μια μέρα. Εγώ και άλλοι δέκα χιλιάδες, είκοσι χιλιάδες, εκατό. Δεν κάνουμε πορείες, δε φωνάζουμε στα μούτρα κανενός που δε μας ακούει. Δεν μπορώ να φωνάξω άλλο, έκλεισε η φωνή μου. Δεν μπορώ να πετάξω άλλες πέτρες, μάτωσαν τα χέρια μου. Προκαλώ το μόνο τρόμο που μπορεί να είναι αποτελεσματικός. Δεν αγοράζω τίποτα για μια μέρα. Προκαλώ, τρόμο οικονομικής κατάρρευσης.
Θα ήθελα ο Άγιος Βασίλης να μου δώσει πραγματική επιθυμία για αλλαγή. Θα ήθελα, αν δε μου αρέσουν αυτές οι κοινωνικές δομές, να τις αλλάξω. Να μιλάω τη γλώσσα της αλήθειας μου. Να θέλω έναν καλύτερο κόσμο. Τώρα. Και το μήνυμα, ο τόνος της φωνής και η στάση του σώματός μου, να λέει το ίδιο πράγμα. Να λέει, πως, όταν η βλακεία με κουράζει, πετάω τη βλακεία στα μούτρα της. Να λέει, πως, υπάρχει ένα όπλο πιο φοβερό από το τραγούδι των όπλων. Η σιωπή τους!

Καλή μας χρονιά...

Η τέχνη του κουτσομπολεύειν…

2009-01-06T15:08:00.003+02:00

Κάθε βράδυ παίρνω τηλέφωνο τους φίλους μου και μαθαίνω τα νέα τους. Και μαζί με αυτών, μαθαίνω και τα νέα των φίλων τους και των φίλων των φίλων τους και των φίλων των φίλων των φίλων τους.
- Καλέ την είδες χθες την Έφη;
- Ποια Έφη;
- Αυτή με το ύφος ψαριού σε απόγνωση που μιλούσε όλο το βράδυ με το μωρό…
Αθώο κους – κους, κοινωνικό σχόλιο ή επονείδιστο κουτσομπολιό;

Ο Σωκράτης σε διάλογό του με τον ευφημιστή Νικόδημο 2500 χρόνια πριν θέτει ξεκάθαρα τα πλαίσια αναφοράς. «Το κουτσομπολιό», λέει ο αρχαίος, «δείχνει το πόσο απασχολούν τους ανθρώπους οι συνάνθρωποί τους. Εμείς οι φιλόσοφοι εξετάζουμε τον άνθρωπο φιλοσοφικά. Για τους αφιλοσόφητους το κουτσομπολιό είναι μια κατώτερη εκδήλωση του ίδιου ενδιαφέροντος. Σε όποια κοινωνία υπάρχει το ενδιαφέρον για τον άνθρωπο, θα δεις να ακμάζει και το κουτσομπολιό. […] στο Βορρά οι άνθρωποι είναι πιο ψυχροί κι αδιαφορούν για τη ζωή του άλλου. Παράλληλα όμως και η φιλοσοφία τους ασχολείται με τα πάντα εκτός από τον άνθρωπο».
Κοινώς την πατήσαμε. Μας την είπε ο αρχαίος ημών. Γιατί σου λέει, φίλε μου, κόψε τις φανφάρες περί κοινωνικού σχολίου και τα ρέστα. Μιλάς για τον άνθρωπο γενικά; Φιλοσοφείς. Μιλάς για το Εφάκι που έχει ύφος ψαριού σε απόγνωση; Κουτσομπολεύεις. Αλλά, πάλι, πώς να μιλήσεις για τον άνθρωπο – ψάρι σε απόγνωση γ ε ν ι κ ά ;;;
Εμένα πάλι μου φαίνεται πως είναι απλώς μια μορφή ωραιότατης επαγωγικής σκέψης, από το ειδικό στο γενικό, από το επιμέρους στο όλον από το Εφάκι στον άνθρωπο. Άρα; που θα ρωτούσε κι ο αρχαίος. Άρα δεν σχολιάζω μόνο το Εφάκι – ψάρι (κουτσομούρας συγκεκριμένα και παρεμπιπτόντως). Σχολιάζω το Εφάκι που, παρά το ύφος ψαριού, έχει χτυπήσει και δέκα αξιόλογα γκομενιλίκια και τραβώ τις κοτσίδες μου να καταλάβω τη μυστική συνταγή γ ε ν ι κ ά. Μήπως, αρχαίε μου, αυτό με κάνει πιο φιλόσοφο;
Και το ενδιαφέρον περί του Εφακίου, που σε τελική ανάλυση χαριεντιζόταν δίπλα μου όλο το βράδυ και μου την έσπαγε, άντε να το δεχτώ, πως ήταν χαμερπές, και η δική μου φύση, επομένως, είναι χαμερπής και εγώ ολόκληρη είμαι ένας ποταπός άνθρωπος. Πώς εξηγείται όμως πως τον Ιούλιο του 2004 πουλήθηκε στο Σόθμπις του Λονδίνου η ερωτική επιστολή του Τζ. Τζόις στη σύζυγό του Νόρα τέσσερις φορές πάνω από την προβλεπόμενη τιμή της; Σε απλά ελληνικά ο ανώνυμος αγοραστής έδωσε 240 χιλιάδες λίρες με τη δέσμευση να κρατήσει την επιστολή – η οποία χαρακτηρίστηκε από ειδικό ως γραπτό ανάλογο τηλεφωνικού σεξ - αποκλειστικά για τον εαυτόν του. Ο κυριούλης αυτός, δηλαδή, έδωσε το δάνειό μου, τις πιστωτικές μου κάρτες, το αμάξι μου και τις τρίχες της κεφαλής μου μπορώ να σας πω, για να αγοράσει μια επιστολή το περιεχόμενο της οποίας δεν μπορεί να το δημοσιοποιήσει ποτέ. Τι τις θες αγάπη μου τις πικάντικες λεπτομέρειες της ερωτικής ζωής κάποιου που δεν θα σου φάει την γκόμενα, προπάντων αν δεν μπορείς να τις μοιραστείς με το γείτονα, τον φίλο, το συνάδελφο;
Και η Σάρα Μπερνάρ έγραψε επιστολές στον Ζαν Ρισπέν, τον καιρό μάλιστα που ήταν παντρεμένη με τον δικό μας τον Δαμαλά, αλλά τις διαβάσαμε όλοι. Διαβάζουμε δηλ το «… Λατρευτέ μου, αφέντη, που με τρελαίνεις, σου ζητώ συγχώρεση…» και μας έρχεται μιαν αναστάτωση τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε μετά το ρημαδοφεμινιστικό κίνημα που έφερε τα πάνω κάτω δεν επιτρέπει αυτά τα λυτρωτικά «αφέντη μου» και τα ρέστα που έζησε το ιερόν αυτό τέρας του θεάτρου, όταν εμείς ήμασταν ακόμα στις πάνες. Και λες, βρέ μήγαρις κάνω τίποτε λάθος, που κουβαλώ τα μπαγκάζια μου σαν είλωτας, που επισκευάζω ξηλωμένες πρίζες και μοντάρω έπιπλα ΙΚΕΑ σαν εργάτης του προλεταριάτου; Μήγαρις κάνουμε όλοι λάθος, γιατί αυτή η ματιά στα απόκρυφα στις ζωές των άλλων δείχνει ότι η ιδιωτική ζωή ανθρώπων λατρεμένων στους αιώνες, είναι δικό τους περιβόλι, αλλά κι εμείς κλέβοντας κανένα ζαρζαβατικό μαθαίνουμε να καλλιεργούμε το δικό μας; Κι αν αυτό το συμπέρασμα, λάθος ή σωστό δεν μας απασχολεί επί του παρόντος, προκύπτει μόνο και μόνο από την παρείσφρηση στα αυστηρώς προσωπικά, μήπως τελικά ο αρχαίος είχε δίκιο; Εν ολίγοις το κουτσομπολιό, η αδιάκριτη ματιά στις ζωές των άλλων, ανήκε πάντα στις κατακριτέες κοινωνικές συμπεριφορές, συμφωνούμε όλοι σε αυτό, αλλά έχει καμιά θετική εκδοχή αυτό το αγαπημένο σπορ, να απενοχοποιηθώ κι εγώ η ποταπή;
«Βλέπεις είμαι εξαιρετικά άπληστη – θέλω τα πάντα απ’ τη ζωή, θέλω να είμαι γυναίκα και να είμαι άντρας, να έχω πολλούς φίλους και να έχω μοναξιά, να δουλεύω πολύ και να γράφω καλά βιβλία, να ταξιδεύω και να περνάω καλά, να είμαι ιδιοτελής και ανιδιοτελής. Βλέπεις, λοιπόν, είναι δύσκολο να αποκτήσω όλα αυτά που θέλω. Και τότε, όταν δεν πετυχαίνω, γίνομαι έξαλλη από θυμό». Δεν το είπα εγώ, η Σιμόν ντε Μπουβουάρ το είπε, και εγώ το ξέρω γιατί με ενδιαφέρουν αγιάτρευτα οι ζωές των άλλων… Γιατρέ μου, θα πάω στον παράδεισο;;;

Η Δώρα Χρυσικού φωτογραφίζεται με την αμφίεση της παράστασης...

2008-12-18T13:56:00.007+02:00

-Τι θέλουν οι άντρες;
-Οι άντρες θέλουν ένα κορίτσι που να μοιάζει με αγόρι,
θέλουν να την προστατεύουν αλλά την ίδια στιγμή να επιβιώνει μόνη της,
και θέλουν να χύνει γρήγορα και πολύ … αλλά με λεπτότητα.
Απόσπασμα διαλόγου της Αλίκης (Δώρας Χρυσικού) με τον Ντάνι (Νίκο Ψαρρά)

Η Δώρα Χρυσικού είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζω προσωπικά που την έχει αφορίσει και … ξε-αφορίσει η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στο «Μετέωρο βήμα του Πελαργού» -σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών- αγκαλιάστηκε από τους κριτικούς και κατακεραυνώθηκε από τον μαχητικότερο έλληνα ιεράρχη, τον Αυγουστίνο Καντιώτη. Το ζήτημα έλυσαν τα δικαστήρια (!) και η μικρή τότε Δώρα επανέκτησε το δικαίωμά της να μετέχει στα μυστήρια της εκκλησίας. Εν έτει 2008 η Δώρα Χρυσικού με τη συμμετοχή της στο «Πιο Κοντά», του Πάτρικ Μάρμπερ, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη, αποδομεί τα … εγκόσμια μυστήρια, του έρωτα.
Η Αλίκη, η νεοϋορκέζα στριπτιζέζ που υποδύεται η Δώρα, θωπεύει τις ηδονοβλεπτικές έξεις των αντρών. Ως επαγγελματίας εκμαυλίστρια σαγηνεύει τους άντρες, στους οποίους επιτρέπεται μόνο να κοιτάζουν. Στον έρωτα όμως προσέρχεται ως η μόνη αθώα σε ένα ερωτικό κουαρτέτο που αποδεικνύει πως ο έρωτας συνήθως βιώνεται ανέντιμα και ματαιόδοξα. Η σκληρή και προκλητική γλώσσα του κειμένου σοκάρει. Η αλήθεια της όμως σοκάρει περισσότερο. Η Δώρα ερωτεύεται επί σκηνής, απιστεί, κλαίει, θυμώνει ξεγυμνώνει κ ξεγυμνώνεται.
Δέχτηκε να φωτογραφηθεί για μας με τα … ρούχα της δουλειάς. Συναντηθήκαμε το μεσημέρι της Δευτέρας στο μπαρ Victor-Victoria, επιλογή της ίδιας. Όταν μπαίνεις στον μικρό, ζεστό χώρο το βλέμμα σου τραβά η αναπαράσταση του σκηνικού της ομώνυμης ταινίας. Με σαφείς τις αναφορές στην ταινία του Μπλέικ Έντουαρντς, τα γραφικά των τίτλων της ταινίας που κοσμούν τους τοίχους απέναντι απ’ τη μπάρα, περιμένεις να δεις την Τζούλυ Άντριους να πετά την περούκα της και να υποκλίνεται στο αντισυμβατικό Παρίσι του μεσοπολέμου. Αντ’ αυτής η Δώρα Χρυσικού φορά την περούκα της, μακιγιάρεται και μεταμορφώνεται στην προκλητική, ατίθαση Αλίκη του Closer.
Η Δώρα Χρυσικού χαμογελά με αβίαστο ερωτισμό στο φακό, λικνίζεται στη μεγάλη μπάρα από σκούρο βαρύ ξύλο, διπλώνει και ξεδιπλώνει τα καλλίγραμμα πόδια της στα κομψά βυσσινιά σκαμπό, φυσά τον καπνό από το λεπτό της πούρο, ρίχνει το κεφάλι προς τα πίσω με νάζι αγριόγατας, δαχτυλίδια καπνού παίζουν με τα λαμπυρίσματα του κρυστάλλινου πολυελαίου… Όταν όμως η μηχανή του φωτογράφου σβήνει, η Δώρα … επανέρχεται στον εαυτόν της. Εγκάρδια και ειλικρινής, φινετσάτη και φιλική, μια σύγχρονη νεαρή γυναίκα που δίνει την ενεργητικότητά της γενναιόδωρα, σε ό, τι κάνει.

Το «Πιο Κοντά», το γνωστό Closer, είναι βασισμένο στην όπερα του Μότσαρτ «Έτσι Κάνουν Όλες», η οποία δημιούργησε μεγάλο σκάνδαλο, όταν παρουσιάστηκε. Στο θεατρικό αντίστοιχα υπάρχει μια σκηνή, όπου εσύ κάνεις στριπτίζ. Νομίζεις ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις;
Θα είναι πολύ άδικο για ένα καλό, μοντέρνο έργο, με ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος, να εστιάσει η προσοχή του κόσμου σε αυτήν την σκηνή, και είμαι σίγουρη πως δεν θα συμβεί. Το έργο ουσιαστικά διαρθρώνεται σε άξονες- στιγμιότυπα της ζωής δύο ζευγαριών. Αν μέσα στις εφτά σκηνές στις οποίες εμφανίζομαι, δεν μπορέσω με την παρουσία μου να προκαλέσω την ίδια εντύπωση που προκάλεσε ο… μηρός μου, θα το θεωρήσω προσωπική μου αποτυχία. Δεν είμαι πάνω στη σκηνή ως sex symbol, αλλά ως ηθοποιός. Φέτος υποδύομαι μια στριπτιζέζ, του χρόνου μπορεί να κάνω μια καλόγρια, τον επόμενο χρόνο κάτι άλλο…

Ωστόσο φέτος δεν φοράς την πανοπλία των ρούχων… Σε αφορούν όλα αυτά τα βλέμματα που πέφτουν επάνω σου;
Αυτό που λες για την πανοπλία είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, γιατί αυτό ακριβώς λέει και το κείμενο. Λέει ο Λάρι «ώπα, βλέπω μια ρωγμή στην πανοπλία σου και η Αλίκη απαντά «βλέπεις να φοράω πανοπλία;». Το βλέμμα του θεατή με αφορά πάντα, είτε είμαι ντυμένη είτε είμαι γυμνή, είτε κλαίω είτε θυμώνω… Το γυμνό βέβαια έχει το χαρακτήρα του ιδιωτικού, όμως το ακαλαίσθητο θεωρώ πως σοκάρει περισσότερο από τη γύμνια.

Αν δεν είχες ωραίο σώμα, θα την έκανες αυτή τη σκηνή;
Καλέ όχι, ο νάρκισσος μέσα μου θα ξυπνούσε να με συμμαζέψει! Για να πετύχω το καλαίσθητο που λέγαμε πηγαίνω πιο συχνά στο γυμναστήριο αυτόν τον καιρό (γέλια). Στηρίζομαι και στη μαεστρία του σκηνοθέτη (γέλια). Κατά τα λοιπά, το σώμα του ηθοποιού δεν είναι παρά ένα εργαλείο, ένα σώμα που πρέπει κάτι να πει.

Η αποδοχή του κόσμου σε ενδιαφέρει;
Φυσικά, γι’ αυτό κάνουμε ό,τι κάνουμε. Χτυπιόμαστε 2 ώρες πάνω στη σκηνή, για το χειροκρότημα. Όλου του κόσμου και όχι μόνο του υποψιασμένου ή του καλλιεργημένου θεατή.

Η ιδέα ότι στο κοινό μπορεί να είναι η μητέρα σου ή ο φίλος σου δεν σε φέρνει σε δύσκολη θέση;
Δεν με δυσκολεύει, όχι.

Εκείνους;
Εεεμ, δεν το ’χουμε συζητήσει, αλλά απ’ ότι φαίνεται, όχι.

Γιατί, στην Ελλάδα τουλάχιστον, θεωρούμε πως μια σκηνή με γυμνό είναι αρκετό για να προκαλέσει τη δημόσια συζήτηση...
Μα το έργο είναι έτσι δοσμένο από τον συγγραφέα, στην τάδε ατάκα βγάζει τα ρούχα της, στην τάδε ατάκα δείχνει τον κώλο της, στην τάδε ατάκα τα ξαναφοράει. Δεν είναι δηλαδή μια άποψη σκηνοθετική, άντε να ξεγυμνώσουμε κάποια γιατί είναι πιασάρικο. Έτσι έχει παιχτεί ανά τον κόσμο. Φυσικά η σκηνοθετική ματιά κάθε φορά διαφέρει, αυτό όμως είναι το θέατρο.

Εσύ έχεις πάει ποτέ σε στριπτιζάδικο;
Ναι, μια φορά στην Πάτρα και μια- δυο φορές στην Αθήνα. Βέβαια, αυτή η εμπειρία δεν είχε τίποτα από την ατμόσφαιρα του έργου, που είναι … πώς να το πω, πιο elegant. Η Αλίκη είναι … επαγγελματίας εκμαυλίστρια. Αντίθετα, στην ελληνική πραγματικότητα η διαδικασία είχε κάτι το… εκτελεστικό. Βαριεστημένα κορίτσια που μασούν τσίχλα και σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που τρίβονται διεκπεραιωτικά σε αξιολύπητους μεσήλικες.

Σε ανησυχεί η διεκπεραίωση;
Με θυμώνει.

Ποιο είναι το αντίθετό της;
Να ζεις με πάθος.

Δεν είναι επώδυνο αυτό;
Ουουου (γέλια)…

Μα εσύ δεν φαίνεται να έχεις πονέσει για αυτό.
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς.

Εννοώ πως έχεις σπουδάσει με υποτροφία χορό στη Σχολή John-Cranko της Όπερας της Στουγκάρδης, έχεις παίξει σε μια από τις πιο σημαντικές ταινίες του Αγγελόπουλου, έχεις κάνει θέατρο, κινηματογράφο, τηλεόραση…
Κι εσύ έχεις έρθει διαβασμένη (γέλια). Μα αυτό ακριβώς σημαίνει να ζεις. Ωστόσο όλα έχουν ένα τίμημα. Ξεκίνησα τον κλασικό χορό σε ηλικία τριών χρονών. Η ήπιας μορφής νεύρωσης στομάχου των παιδικών μου χρόνων κατέληξε σε χρόνιο έλκος στομάχου. 14 ετών ήμουν σε στάδιο λίγο πριν τη διάτρηση στομάχου. Να μη μιλήσω για τα αυτονόητα, ευπάθεια στους χόνδρους, γόνατα, αγκώνες κλπ .

Για τη συμμετοχή σου στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού»;

Θυμάμαι τη γιαγιά μου που με συνόδευε στα γυρίσματα της ταινίας, που ήρθε σοκαρισμένη στο πλατό. Κάποιος ντόπιος την είχε ρωτήσει αν είναι αλήθεια πως τη μικρή που υποδύεται την κόρη του Μαστρογιάννι την βιάζουν και τη ρίχνουν στο ποτάμι. Μετά ήρθαν οι αντιδράσεις για το θέμα της ταινίας, για τους πρόσφυγες της ελληνικής παραμεθορίου, τοπικοί παράγοντες φοβήθηκαν για τη στάση των Σκοπιανών, όλα αυτά λειτούργησαν κλιμακωτά με αποκορύφωμα τον αφορισμό μου από τον ιεράρχη Φλωρίνης. Μάλλον ο αποδιοπομπαίος τράγος ήμουν. Η αφορμή ήταν σκηνές- που παρεμπιπτόντως δεν περιελήφθησαν ποτέ στην ταινία- που ενοχλούσαν τα ήθη της κοινωνίας, όχι πολλά χρόνια πριν από σήμερα, αλλά μου φαίνεται σαν αιώνες. Εγώ τα περισσότερα από αυτά δεν τα καταλάβαινα.. Οι γονείς μου, θυμάμαι, αναγκάστηκαν να μου εξηγήσουν τι σημαίνει “αφορισμός”.

Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Λονδίνο. Γιατί νομίζεις πως τον έλληνα θεατή μπορεί να τον αφορά το κουαρτέτο μιας στριπτιζέζ από τη Ν. Υόρκη, ενός συντάκτη νεκρολογιών, ενός κυνικού δερματολόγου και μιας καλλιτέχνιδας φωτογράφου;
Νομίζω πως ο χώρος, ο χρόνος, ίσως και αυτές ακόμα οι επαγγελματικές τους ταυτότητες ναι μεν προσδιορίζουν, αλλά δεν ορίζουν την ουσία του έργου που έγραψε ο Μάρμπερ. Το ζήτημα κατ’ ουσίαν είναι κατά πόσο ο έρωτας έχει σχέση με την αλήθεια και κατά πόσο η απιστία έχει σχέση με το ψέμα. Αυτό είναι που έχει το ενδιαφέρον. Θεωρώ πως όλοι μας, ο Γιώργος Κιμούλης, ο Νίκος Ψαρράς, η Ζέτα Δούκα κι εγώ προσπαθούμε να είμαστε έντιμοι επί σκηνής, να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, πράγμα που τελικά φτάνει στο θεατή. Αυτή είναι και η επιβεβαίωση της επιλογής του έργου.

Ευχαριστούμε το Victor – Victoria, που μας προσέφερε το χώρο του για τη φωτογράφηση
Ήβης 10, Μοναστηράκι- Ψυρρή
Τηλ. 210 3243437

Δεν υπάρχουν Γερμανοί...

2008-11-09T20:32:00.005+02:00

Σαν τον ήρωα του Μπενίνι στο «Η ζωή είναι ωραία» νιώθω τελευταία. Τίποτα αληθινά ωραίο δεν γινόταν, κι αυτός το χαβά του. Γελούσε με τις αναποδιές της μοίρας, μετά γελούσε και με τα τραγικά. «Δεν υπάρχουν Γερμανοί», έλεγε, κλεισμένος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το ίδιο κι εμείς...

2.10 ευρώ, η πίτα-γύρος σε πεζόδρομο του Αμαρουσίου. Δηλαδή αν τρώω ένα ριμαδοσούβλακο το μεσημέρι κι άλλο ένα το βράδυ, -γιατί ούτε ενδιαφέρον έχω, αλλά ούτε και λεφτά για υγιεινή διατροφή, αλλά παίρνω κι ένα πακετάκι τσίχλες, γιατί ενδιαφέρον για καθαρή αναπνοή έχω-, τότε στο τέλος του μήνα θα είμαι πλην 160! Ευτυχώς εγώ προτιμώ το σούσι! Είπαμε! Δεν υπάρχουν Γερμανοί!

Αλλά και να υπάρχουν είναι καλοί...Αλλά και να μην είναι, εμένα μου αρέσουν οι άγριοι... Μου αρέσει που κάθε πρωί θα με ξυπνήσει μια τράπεζα για να μου προτείνει μια καινούργια πιστωτική κάρτα με... ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής, γιατί μπορώ έτσι να καταργήσω το ξυπνητήρι μου, ο ήχος του οποίου δεν με ξυπνά καθόλου γλυκά, ενώ όλες αυτές οι κοπελίτσες που σου πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες έχουν και μεταξένια φωνή. Άλλωστε μετά μου αρέσει να πληρώνω ένα χρόνο και να μην πέφτει καθόλου το κεφάλαιο, γιατί αυτό σημαίνει σταθερότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και εμένα μου αρέσει η σταθερότητα στη ζωή μου...

Μου αρέσει που πήγαμε στο Polis stage να ακούσουμε την Ηρώ κι αντ' αυτής ακούσαμε όλους τους άξεστους, απαίδευτους ηθοποιούς συναδέλφους, των κυρίων Λουδάρου και Μπεγνή, που αποτελούσαν το κοινό των πρώτων τραπεζιών. Πιο πολύ μου άρεσε που, εκτός της .ανεβασταγιάς να την πω, συχνοουρία να την πω, που τους έπιανε κάθε φορά που έβλεπαν κάμερα στην αίθουσα και πετιόντουσαν αλαφιασμένοι για να χαμογελάσουν τυχαία στο φακό, φύγανε, όταν οι κάμερες έσβησαν και μπόρεσα να απολαύσω λίγο το Ηράκι που, παρά που της είχαν κάνει τα νεύρα κρόσσια, επιβίωσε στη σκηνή και μας μάγεψε στο β' μέρος. Μου άρεσε το μάθημα ήθους που μου δώσανε όλοι, εξαιρουμένης της ωραίας Δώρας που στεκόταν ήσυχα και σεμνά και παρακολουθούσε το πρόγραμμα, δεν θα είναι αρκετά μοντέρνα, φαίνεται, αυτή. Κυρίως μου άρεσε αυτός ο καλός νεαρός ηθοποιός που, όταν σε αντίστοιχη φάση περίπου τον γιουχάρανε για το αισθητικό αποτέλεσμα της παράστασης, αυτός είχε φωνάξει «έλεος». Εμείς «έλεος» κύριε αποτέτοιε μου, που όλο το βράδυ σε είχαμε να πηγαίνεις και να έρχεσαι με τους φίλους σου μπροστά στη μούρη της καλλιφώνου Ηρούς, να ζητάς πάγο και τασάκια από τα γκαρσόνια, να πηδάς τα σκαμπό και τους καναπέδες για να προλάβεις τον γνωστό σου κύριο «Ταδόπουλο» στην άκρη της αίθουσας αριστερά... που μιλούσε στο κινητό του!

Μου αρέσει και ο καιρός. Φθινόπωρο που πάει να συναντήσει το χειμώνα και σκάει ο τζίτζικας. Τα λουλούδια και τα δέντρα έχουν τρελαθεί και μπουμπουκιάζουν μες στο ...καταχείμωνο και οι συνεπιβάτες μου στα μετρά και στους ηλεκτρικούς φορούν σε αδιαφορία και τα κασκόλ τους, και τα πουλόβερ τους, και τα μαντώ τους, και τις καινούργιες δερμάτινες μπότες τους. Σαν αμερικανάκια έχουμε γίνει... Αντί να κοιτάμε τον καιρό, κοιτάμε το ...ημερολόγιο! Νοέμβρης δεν είναι; Θα φορέσω κασκόλ. Μα κάνει ζέστη μαντάμ!Η ζωή όμως συνεχίζει να είναι ωραία, μου το είπε ο Μπενίνι!

Και δεν υπήρχαν κακοί Γερμανοί που βασανίζουν αιχμαλώτους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Άλλωστε αν κάτι κακό είχε συμβεί το 1940 όλο και κάτι θα έδειχνε η τηλεόραση το πρωινό της επετείου της 28ης. Αντιθέτως όλα τα ιδιωτικά κανάλια συνέχισαν αμέριμνοι το πρόγραμμά τους. Και να η μόδα, και να οι συνταγές, και να τα σχόλια για τους διασήμους που χαμογελούν στο φακό όταν τους συλλαμβάνει τυχαία, τη στιγμή που πάνε να κατουρήσουν... Αφού σου λέω! Η ζωή είναι ωραία!

Τρίτη, πάλι

2008-10-14T01:31:00.002+03:00

Κοριτσάκια, όπως κάθε Τρίτη βράδυ, θα βρεθούμε στο μπαρ της Λ., Victor & Victoria, πληροφορίες στην προηγούμενη κ την προπροηγούμενη ανάρτηση.
Σας φιλώ γλυκά.

Μας εύχομαι ωραίο Χειμώνα...

2008-10-06T23:22:00.004+03:00

Όπως σχεδόν κάθε Τρίτη 22.30 ladies' night. Αυτή τη φορά όχι σε σπίτι. Στο Victor and Victoria του Νίκου και της Λίνας (Ήβης 10, 1η παράλληλη της Ερμού). Θα πάω με τις φίλες μου.

Ερμής ή Διόνυσος, Victor ή Victoria ;;;

2008-10-03T10:27:00.004+03:00

Δόξα στον μεγαλοδύναμο, πέρασε κι αυτός ο Σεπτέμβρης, σχετικά αναίμακτα. Ένας ανάδρομος Ερμής -απίστομο θα τον έλεγε ο Παπαδιαμάντης- έκανε, λέει, μαντάρα τις επικοινωνίες κι όλοι παρεξηγήθηκαν με όλους. Τι εργαζόμενοι με τους εργοδότες τους, τι εραστές με τις ερωμένες τους, τι η μονή Βατοπεδίου με ...τους πάντες!
Δε φτάνει που έχει τα προβλήματά της η χριστιανή, έχει και προβλήματα...ορθογραφίας. Βατοπαίδι ή Βατοπέδι; «Πεδίον με βάτους» ή «το παιδί του Βάτου», ετυμολογική εκδοχή που απ' ότι φαίνεται διεκδικεί η μονή για την αφεντιά της; Η ελληνική τηλεόραση, πάντως, που σέβεται τις πατροπαράδοτες αξίες και αρχές, υιοθέτησε την άποψη της ελληνορθόδοξης πίστης και το γράφει με άλφα γιώτα. Ο Νίκος Δήμου, από την άλλη, ο Βασίλης Αλεξάκης και πολλοί άλλοι ανόσιοι, κάνουν τα στραβά μάτια στο Άγιο Όρος και επιμένουν -φευ- στο αιρετικό έψιλον!
Τι έγινε με τη Μαντόνα κι αν τα είπε τα τραγουδάκια της με τις προβλεπόμενες μπόρες, δεν ξέρουμε ακόμα, αν και όταν θα διαβάζεται το περιοδικό, το θέμα αυτό θα έχει διευκρινιστεί και εντός ολίγων ημερών, θα θεωρείται λήξαν, όπως λήξασα θεωρείται και η απεργία των τελωνιακών, που, αν μη τι άλλο, κατόρθωσε να αυξήσει τις ...θέσεις πάρκινγκ της Αθήνας. Για τα βενζινάδικα μιλάω που, καθώς κλείνανε το ένα μετά το άλλο, αποτέλεσαν για δυο- τρεις μέρες απάντηση στις προσευχές των Παγκρατιωτών και των Κυψελιωτών οδηγών, που άφηναν επιτέλους με ανακούφιση εκεί τα αμαξάκια τους και κοιμόντουσαν μιαν ώρα αρχύτερα.
Ο Ερμής, ωστόσο, πράγματι έπεσε τ' ανάσκελα και μαζί του πέσαμε όλοι στη λούμπα της αντιπαράθεσης, εκτός ίσως από την αντιπολίτευση, που, για τις απεργίες των τελωνιακών που λέγαμε, προτίμησε να μην έρθει σε ευθεία ρήξη με την κυβέρνηση, μας τα 'πε κάπως πλάγια, κάπως σιγανά, κάπως σα για να μην καταλάβουμε. Η κυβέρνηση κι η αντιπολίτευση, ίδια μούρη.Τελικά τι; Δίκιο έχουν οι άνθρωποι να παραλύουν τις εισαγωγές, τις συγκοινωνίες κλπ, κλπ; Ή μήπως για όλα φταίει ο Ερμής και να περιμένουμε να ισιώσει;
Εγώ, προσωπικά, από αυτούς τους παλιούς θεούς, κάθε τέτοια εποχή -το φθινόπωρο εννοώ- λατρεύω το Διόνυσο, μεγάλη η χάρη του. Θες κάτι οι μπόρες που ξέπλυναν τη σκόνη των δρόμων, θες οι μπαλκονόπορτες που κλείνουν από νωρίς το απόγευμα και σου δημιουργούν μια τάση να μπεις κάπου μέσα, θες η χλομάδα στον ουρανό και στα πρόσωπα των ανθρώπων στο μετρό, μου έρχεται να δώσω μια, να μπω στα μπαρ της Αθήνας και να βγω την εθνική επέτειο του Οκτώβρη. Εμείς οι Έλληνες, άλλωστε, βγαίνουμε, λέει, συχνά, διασκεδάζουμε πολύ, ξενυχτάμε σε δρόμους ζάλης, αγγιζόμαστε με φυσικότητα κλπ, κλπ. Τα λέω, για να μας τα θυμίζω, γιατί κάτι ξενερωσιές εκεί έξω, θυμίζουν διαλόγους από το «Αληθινοί Έρωτες», που ξεσηκώνουν αληθινές ιστορίες ερώτων, που μιμούνται τους τηλεοπτικούς...Πράγμα που μου θυμίζει τη φίλη μας τη Λίνα, που ανοίγει επιτέλους το μπαράκι που μας υποσχέθηκε, Victor & Victoria το ονόμασε, αλλά καθόλου δε νομίζω να σκεφτόταν την ελληνική... πολιτική σκηνή. Η τοιχοζωγραφιά με τους δύο σαξοφωνίστες, οδηγεί κατευθείαν στο προπολεμικό Παρίσι του Μπλέικ Έντουαρντς, στη σκηνή που η Τζούλυ Άντριους, τραγουδά το υπέροχο Le Jazz Hot και πετά την περούκα της, αποκαλύπτοντας πως είναι άνδρας που υποκρίνεται τη γυναίκα. Σα λυτρωτική παρότρυνση σε διονυσιακό outing μου ακούγεται και μου κάνει για Οκτώβρης.

Καλέ, ας βγούμε έξω!
info: Victor & Victoria
Ήβης 10, παράλληλη της Ερμού,
Μοναστηράκι

Ένα νησί που κοιμάται στο κέντρο της πόλης

2008-10-03T10:24:00.002+03:00

Γυρίζεις από διακοπές· είναι ακόμη καλοκαίρι και πρέπει να προσαρμοστείς στην ηλίθια, χειμωνιάτικη πραγματικότητα που άφησες πίσω σου. Αναπνέεις σε μικρές δόσεις τη μεγάλη πόλη που καταπίνει τον ουρανό και φτύνει κατάλοιπα καύσης ορυκτών καυσίμων. Στις αποσκευές σου κουβαλάς το καλοκαίρι… Μελένια αγόρια που τρώνε καρπούζι, ροδακινιά μαγιό που στεγνώνουν στον ήλιο, νοτισμένες επιδερμίδες, καλοκαιρινές μουσικές. Οι διακοπές, στριμωγμένες στο σάκο σου με τα άπλυτα, σκορπίζονται στο κλειστό για εβδομάδες διαμέρισμά σου. Τι κάνεις; Παίρνεις το μετρό και πας στο Θησείο, να τι κάνεις! Ακολουθείς τον κυκλικό δρόμο πάνω από το λουτρό των Αέρηδων… Χαμογελάς σε ηλιοκαμένους χρυσαφένιους τουρίστες. Αφήνεις πίσω σου τη μικρή εκκλησία του Αγίου Συμεών. Πας στο νησί που κοιμάται στο κέντρο της πόλης... Πας με τα πόδια. Δεν έχει θάλασσα. Ωστόσο, οι εικόνες μυρίζουν αιγαιοπελαγίτικο αέρα. Είναι τα Αναφιώτικα. Μια μικρή νησίδα αλλότριας καταγωγής που επικάθεται σχεδόν αυτούσια, οπωσδήποτε ανορθόδοξα, στον αστικό χώρο. Ο ενδιάμεσος χώρος. Ο πολύχρωμος ροδοειδής οικισμός που αναμετράται με τη σκιά των αρχαίων γιγάντων βρίσκεται ένα τσιγάρο δρόμο από τη στάση Θησείο του μετρό, στους πρόποδες της Ακρόπολης. Αμόλευτες πέτρες της αττικής γης συνομιλούν με τον ουρανό. Σπίτια που ακουμπούν με εμπιστοσύνη το ένα στο άλλο, σπίτια - πράξεις που καθιστούν το χώρο πειστική υπενθύμιση επικοινωνίας, επίπεδες ταράτσες που συνδέονται, εσωτερικές σκιερές αυλές που σαν κόρφοι γυναικών ταΐζουν παιδικές μνήμες, σιδερένιες αυλόπορτες που τρίζουν, μπουκαμβίλιες που αγκαλιάζουν ξύλινα παντζούρια, αναβασιές, λαξεμένα σκαλιά, πέτρες, κέραμοι, ψηφιδωτά, υψώματα που θαρρείς πως είναι έτοιμα να βουτήξουν μέσα στη θάλασσα… Η εν-τοπισμένη ταυτότητα του οικισμού εκφράζει την καταγωγή (Ανάφη) αλλά και την κοινωνική ομοιογένεια των πρώτων κατοίκων (1847-1863). Οι πρώτοι Αναφιώτες –μάστορες, μαρμαράδες, λιθοξόοι, ξυλουργοί, χτίστες– οικειοποιήθηκαν τον ιερό βράχο της Ακρόπολης κι έστησαν εκεί ένα νησιώτικο σκηνικό, ανατρέποντας την αυτοτέλεια του τοπίου και φέρνοντας στην αττική γη το χρώμα και τη λειτουργική αρχιτεκτονική της Ανάφης. Τα Αναφιώτικα, όπως είναι γνωστός ο οικισμός, δεν επιβίωσαν εύκολα μέσα στο χρόνο και οπωσδήποτε δεν επιβίωσαν χωρίς απώλειες. «Τα περισσότερα από τα σπίτια είναι απαλλοτριωμένα» λέει ο κ. Μίμης. «Λίγοι κάτοικοι έχουν απομείνει εδώ. Κάποτε το σχολείο αριθμούσε διακόσια παιδιά. Τώρα οι νέοι έχουν κατέβει στην πόλη. Δυο-τρία παιδάκια έχει πια ο οικισμός». Ο κυκλαδίτικος οικισμός που επικάθεται αιρετικά στα ριζά του βράχου της Ακρόπολης δεν περιορίζεται στη γραφική γοητεία. Κατεβαίνοντας τα ελικοειδή σκαλοπάτια, ο εξωτερικός κόσμος υποχωρεί για να γίνει σκηνικό περίγραμμα άλλης εποχής. Στα δρομάκια οι κάτοικοι βγάζουν τραπεζάκια και πίνουν μερακλίδικους ελληνικούς καφέδες, παίζουν τάβλι, δίνουν πληροφορίες σε ξαφνιασμένους τουρίστες… Κάποιοι ακούν ραδιόφωνο, άλλοι μπογιατίζουν με έντονα χρώματα πινακίδες που δείχνουν την κατεύθυνση για την Ακρόπολη. Ο κ. Λευτέρης μάς ρωτά: «Διψάτε;» Ένα ποτήρι δροσερό νερό και ψιλή κουβεντούλα κοιτάζοντας την Αθήνα από ψηλά. Λίγο πιο κάτω ο κ. Αργύρης σκουπίζει τα φύλλα από τα δασώδη αναρριχητικά φυτά που αγκαλιάζουν το σπίτι του. Μας μπάζει στο χώρο του, το χέρι του αγγίζει τον ακρογωνιαίο βράχο της Ακρόπολης που αποτελεί τον βασικό τοίχο του μικρού δωματίου, μας δείχνει φωτογραφίες των παιδιών του. Η νοσταλγία μιας εποχής –αβίωτης– λειτουργεί ως βαθύς ανατόμος της σύγχρονης οικιστικής άποψης. Ο κ. Αργύρης μένει σε ένα σπιτάκι 20-25 τετραγωνικών. Έχει μπάνιο, κουζίνα, αποθηκευτικό χώρο, ένα τραπέζι –η τραπεζαρία του–, ένα κρεβάτι –η κρεβατοκάμαρά του– κι ένα υπέροχο πλάτωμα που βλέπει την πόλη – ο χώρος υποδοχής των επισκεπτών του. «Το χειμώνα πώς είναι;» τον ρωτώ σαν Αμερικανάκι. «Πιο ωραία», με ξαφνιάζει, «πιο ρομαντικά». Αποχαιρετώντας μας, μου κόβει ένα κλωναράκι δυόσμο. Το βάζω πίσω από τ’ αφτί μου, χαιρετώντας τον σαν να τον ξέρω χρόνια. «Θα ξανάρθω» του υπόσχομαι. Κοιτάζω πάνω δεξιά. Το ιερό της θεάς Αθηνάς στραφταλίζει στον μεσημεριάτικο ήλιο. Η γειτνίαση των αρχαιοτήτων με τα απλά σπίτια των Αναφιώτικων θέτει τη μονόσημη ανάγνωση της έννοιας του μνημειακού χώρου σε αμφισβήτηση. Μυρωδιά ανθρώπων μακελεύει τον ιερό βράχο. Τα Αναφιώτικα δεν είναι μνημείο. Είναι οι άνθρωποι. Ο Αργύρης, η Κατερίνα, ο Γιάννης, ο Μίμης, η Μάρω… Μα ο κάθε άνθρωπος δεν είναι απλώς ο εαυτός του. Είναι το μοναδικό, πάντα αξιόλογο σημείο όπου διασταυρώνονται τα φαινόμενα του κόσμου. Αυτού του κόσμου, του σύγχρονου. Είναι αυτή η εποχή. Που σμίγει, όμως, το χθες και το σήμερα σαν ένα. Είναι επιλογή.

«Κανείς δεν ζει στον κόσμο γενικά.Όλοι,ακόμη και οι εξόριστοι,οι πλάνητες,οι άνθρωποι της διασποράς ή οι διαρκώς μετακινούμενοι,ζουν σε ένα πεπερασμένο και κλειστό κομμάτι του – τον εδώ κόσμο» (Ρ. Κ., απόσπασμα Geertz, 1996).

Είναι μαΐστρος; Μπα, είναι όστρια...

2008-09-09T15:26:00.004+03:00

-Είναι μαΐστρος;
- Μπα, είναι όστρια...
- Καλέ; Τι ανοησίες είναι αυτές; Ο αέρας που έρχεται από την πόρτα της κουζίνας μου είναι οπωσδήποτε μαΐστρος και δεν σηκώνω κουβέντα!
Κάπως έτσι έκλεινε η καθημερινή συζήτηση για τον άνεμο της ημέρας, κάθε ημέρας, του ωραιότατου Γαλαξειδίου όπου ξεκαλοκαίριασα -πλήν ολίγων ημερών εις τας Παρισίους -πίνοντας τσίπουρα και τρώγοντας ξιδάτο γαύρο μέχρι βαθιάς εσπέρας. Στο καφενείο του Βαγγέλη όπου γιοι και κόρες παλιών καραβοκύρηδων μαζεύονταν κάθε μέρα και θύμωναν τους ανέμους με την ύβρη του καθισιού.
Παρακολουθήσαμε κι αυτούς τους Ολυμπιακούς της Κινεζίας, κυκλοφόρησε κι αυτό το ανεπανάληπο ανέκδοτο του καλοκαιριού για τους Κινέζους εθελοντές, γιατί εθελούσια στρατολογήθηκαν οι πανελεύθεροι Κινέζοι να εντυπωσιάσουν την πολύ προχωρημένη δυτική δύση. Φυσικά ο δικός μας ο Καραμανλής δεν εμφανίστηκε, άφησε τον Γλύξμπουργκ να πάρει τη ρετσινιά, που έτσι κι αλλιώς χέστηκε, μια χαρά έχει συνηθίσει τα μεγαλοπρεπή event χωρίς να ασχολείται με τα βαθυστόχαστα μηνύματα.
Πέρασε ωστόσο κι αυτός ο καιρός της σχόλης, κάπως σαν αρρώστια, γιατί το 70% των Ελλήνων, λέει, δεν πήγε διακοπές.
Άνοιξαν τα σχολεία και μύρισε κάπως σαν ψέματα Σεπτέμβρης, γενικά κάνει ζέστα και κάποιος ας την κλείσει επιτέλους, γιατί καρμαλιάσαμε που λεν κι οι φίλοι μου οι Γαλαξειδιώτες.
Στο πυρ το εξώτερο μας έχει στείλει η υπερφυσική αυτή δύναμη που καθορίζει τα πάντα και καίνε οι άσφαλτοι, καίνε οι τιμές, καίνε και οι νέες αλλά ίδιες αποκαλύψεις για περιουσίες κολοσσούς πολιτικών νάνων, καίνε και τα μπατζάκια μας γιατί, πήγαμε δεν πήγαμε, οι διακοπές τελείωσαν.
Η Όλγα πάλι Τρέμει ρωτώντας υπουργούς «δύσκολες» ερωτήσεις, εκμαιεύοντας εύκολες απαντήσεις και διεκδικώντας την ανοχή μας.
Κι είναι κι αυτή η Μαντόνα που έρχεται σε λίγο στο Ολυμπιακό Στάδιο και δεν το 'χουν ενημερώσει το κοριτσάκι ότι είναι sold out από την τρίτη ημέρα, μέχρι και οι θέσεις μειωμένης ορατότητας έχουν ξεπουληθεί μαντάμ, τι στέλνεις και ξαναστέλνεις ολοσέλιδες διαφημίσεις, χάθηκε να υιοθετήσεις άλλο ένα παιδάκι Τρίτου Κόσμου από το Περιστέρι αυτή τη φορά ή τους Αμπελοκήπους που θα σε μνημονεύει και για τα επόμενα τριάντα χρόνια;
Πάντως αδέλφια κουράγιο! Μέχρι και η πόλη του φωτός, για το Παρίσι μιλάω, έχει το σκοτεινό της πρόσωπο. Μιλάω για τους φτωχούς ανθρώπους που σίγουρα δεν είδαν την έκθεση «από τον Σεζάν στον Πικάσο» στο μουσείο του Orsay, για τις επιδρομές των ανίερων επιδρομέων στις σκάλες της Sacre Coeur, τις ταμπελίτσες με «we speak English», «The best waffle in Paris» στον λόφο της Μονμάρτης. Είδα να πουλάνε, να ξεπουλάνε, να αγοράζουν, να πεινάνε, να φωνάζουν. Άκουσα κακά γαλλικά, είδα Γαλλάκια, μάλλον δηλαδή, δεν τους ζήτησα και ταυτότητα να φοράνε σκουφάκι και γιλεκάκι ωσάν παλιοί Γάλλοι και θυμήθηκα τους τσελιγκοτσολιάδες στα Βλάχικα που σου προτείνουν το δικό τους κοκορέτσι έναντι του ίδιου με το του διπλανού. Είδα μια πόλη, όπου οι πλούσιοι περνάνε πλούσια και οι φτωχοί ...χάνουν το ποδήλατό τους γιατί δεν προνόησαν να το ασφαλίσουν για κλοπή ως το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που έχουν. Και έτσι, τους το 'κλεψαν κι αυτό. Και αναγκάζονται να πάρουν αυτό το ανατριχιαστικό μετρό τα βράδια.
Και μετά μαντάμ φωνάζεις για τα χάλια της Ελλάδας! Στην Ελλάδα όμως μαντάμ, κανείς δεν θα σου κλέψει το ποδήλατό σου.
Στην Ελλάδα, αγάπη μου, κανείς δεν διανοείται να αγοράσει ένα άχρηστο ποδήλατο!
Καλέ, ας φυσήξει αυτός ο άνεμος κι ας είναι και μαϊστροτραμουντάνα!
Σας φιλώ γλυκά,
Καλό μας Χειμώνα!

θέρος... τρύγος... πόλεμος...

2008-06-30T19:34:00.002+03:00

Τρύγο δεν έχουμε! Θέρο και πόλεμο, όμως, έχουμε. Πόλεμο εντυπώσεων... Μάχες δίνουν οι νεοέλληνες ευρωπαίοι στα ...χαρακώματα των τραπεζών για τα καλοκαιρινά δάνεια! Μύκονο και Σαντορίνη θέλει ο πισινός μας... Όλα για το περιτύλιγμα! Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στο φίλο μου τον Πετράκη, να λέμε την πάσα αλήθεια...Γνώρισε κι αυτή τη Μαρίτσα στις παραλιακές και τα κολωνάκια, φορούσε και τα καλά του, την πήγε και στο σπίτι με το καινούργιο του το όχημα. Πώς θα τη ρίξει τη Μαρίτσα; Με αλήθειες...και φιλότιμο; Το κοριτσάκι μιλούσε για Λονδίνα και Παρίσια. Και η γλώσσα μας -το ξέρουμε- φέρει ιδεολογία. Δεν το λέω εγώ (αν και πολύ θα το ήθελα) η Άννα η Φραγκουδάκη το λέει. Και στα Παρίσια και στα Λονδίνα της Μαρίτσας μυρίζει πλούτο. Ο Πετράκης τι να πει; Ότι έχει ξεχρεώσει τις δυόμισι ρόδες από το όχημα; Με έρωτες και θερινά σινεμαδάκια θα' κανε παιχνίδι; Βουρ για δάνειο!
Εγώ πάλι την ορέχτηκα τη γλύκα του θερινού σινεμαδακίου... Με τα χαλίκια να μου γαργαλούν τα πέλματα (γιατί στο θερινό πας με σαγιονάρα χρωματιστή, που βγάζεις τεντώνοντας ηδονικά τα δυο μέτρα πόδια σου). Με τη μπύρα στο στρογγυλό μου τραπεζάκι και με τασάκι, που θα ακουμπάω το μισοσβησμένο μου τσιγάρο (από τα κομμένα). Με μπιγκόνιες, νυχτολούλουδα και με μουρμουρητό πόλης να φτάνει στ' αυτιά μου ως δευτερεύον Dolby Surround... Όλα τά' χε! Στο Αελλώ, στην ταράτσα. Μόνο ήχο δεν είχε! Στην αρχή νόμισα πως ο Ίντι είχε πάθει εγκεφαλικό, μιας και τά' χει τα χρονάκια του. Από η μια η φάτσα του να βροντοφωνάζει στους κακούς που ήθελαν να κρατήσουν τον κρυστάλλινο κρανίο για την πάρτη τους και από την άλλη η φωνή του, σαν της Μπλανς Ντυμπουά σε κατάπτωση. Τα κορναρίσματα του δρόμου και το φτάρνισμα της κυρίας του 3ου στη διπλανή πολυκατοικία ακουγόντουσαν πιο δυνατά από τον Ίντι που .βροντοφώναζε στους κακούς. Οι κακοί, πάλι, μάλλον ήξεραν για τα προβλήματα που έχει ο Αελλώ με τον ήχο κι έγραφαν τον παλαίμαχο στις ρωσικές τους μπότες! Να πάτε κι εσείς στον θερινό Αελλώ οπωσδήποτε. Αλλά σε ταινία του Αγγελόπουλου, που οι σιωπές του φέρουν νόημα, μη... χάσετε και την υπόθεση!
Αφού οι φίλοι μου, άλλος για Μύκονο τράβηξε κι άλλος για ...Σαντορίνη (ένεκα τα διακοποδάνεια) σκέφτηκα να φιλοξενηθώ εκ του ασφαλούς στη Ζάκυνθο. Στον Άγιο Διονύσιο, μεγάλη η χάρη του (το καράβι που σε περνά από Κυλήνη στη Ζάκυνθο) πέταξα τα παπούτσια μου, θρονιάστηκα και οκλαδόν στο δάπεδο του καραβιού, ακούμπησα και σε περίοπτη θέση τον Γκροτόφσκι δίπλα μου για τα δύσκολα της βαρεμάρας κι έπιασα να χαμογελώ χαζά στα πόδια που περνούσαν από δίπλα μου. Τζίφος! Παρέμεναν ένα μάτσο μουρτζούφληδες, σα να πήγαιναν στη φάμπρικα για το νυχτοκάματο. Παρά τις παραινετικές -προς ατμόσφαιρα διακοπών- γκριμάτσες μου, το κατάστρωμα των νεοελλήνων παρέμενε με τη δυσκαμψία και τη φάτσα του χειμώνα... Η ιδεολογική αφαίρεση τύπου «οι Έλληνες διασκεδάζουν» παραπέμπει, κατά πως φαίνεται, μόνο στο χώρο της προσδοκίας...
Κάνω κι εγώ να αδράξω τον Γκροτόφσκι, να πουλήσω τουλάχιστον μια μούρη βαθυστόχαστης, γιατί σε καιρούς δύσκολους ζούμε και το ύφος ενός προϊόντος είναι το ίδιο το προϊόν, να σου μια κυριούλα που μου πετά κάτι ψιλά. Μέχρι να συνειδητοποιήσω αυτό που μου συμβαίνει να σου κι ένα κοριτσάκι, άλλος κι ύστερα άλλος, μαζεύτηκαν αρκετά για ένα καφεδάκι. «Θα τον πιω», σκέφτομαι, «στην υγειά των φιλάνθρωπων συνεπιβατών μου». -2.70, γαυγίζει ο ευγενής άνθρωπος του μπαρ. Του δίνω 3e, παίρνω τα ρέστα μου, περιμένω, περιμένω απόδειξη, περιμένω, μα του κάκου.-Αγαπάς την Ελλάδα; τον ρωτώ για να του θυμίσω το τσιτάτο του αείμνηστου, μπας και τον επαναφέρω στον αγαστό δρόμο της εντιμότητας..-Όχι, μου απαντά ξεκαρδισμένος ο μπαρατζής. Γιατί, αυτή μ' αγαπάει; Και δωσ' του να γελάει με λόξυγκα νεοελληνικό!Συμπέρασμα: για να γελάσει λίγο το αχείλι σου, πρέπει να κλέψεις. Θες να γελάσεις; Κλέψε. Δεν θες; Πάρε δάνειο για να πας διακοπές και μείνε μουρτζούφλης σκεπτόμενος τις επικείμενες δόσεις. Εεεεμ, ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται, ενώ... των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν... κλέβουν.
Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι ξεκινά. Ένα ποίημα που κουτσαίνει κυοφορείται...
Άντε, καλό μας καλοκαίρι!
Κείμενο Ελένη Γιαννοπούλου

και εις γάμου κοινωνία

2008-06-19T14:45:00.005+03:00

Καλά κάνει ο δήμαρχος της Τήλου και πάντρεψε τα ομόφυλα ζυγάρια;

Τι να σας πω, βρε καλά μου, εγώ μια ζωή ερωτεύομαι τις θηλυκές πλευρές των αντρών... Κι απ' ό,τι φαίνεται κι αυτοί ερωτεύονται τη δική μου, την αντρική. Θυμάμαι έναν χωρισμό, τύπου διαζύγιο. Γκομενιλίκι ήταν δηλαδή, αλλά σα γάμος. Με τις επισκέψεις σε γονείς αμφοτέρων, με τα τραπεζώματά του, με τη συγκατοίκησή του, με τα όλα του. Στα χωρίσματα, λοιπόν, μου λέει ο καλός σου: "Αυτό που μου άρεσε σε σένα, όταν σε γνώρισα, ήταν πως φαινόσουν έτοιμη να τα βάλεις με το σύμπαν. Τελευταία μοιάζεις με κοτούλα, ό,τι και να συμβεί γύρω σου είσαι καλή είσαι γλυκιά, έχεις τις χάρες όλες". Εμ, καλά τά'πε το παλικάρι! Και μια και δυο και τρεις φορές μπράβο! Γιατί σου λέει ο άντρας του σπιτιού "μωρή, εγώ σε πήρα για κόκκορα κι εσύ μου βγήκες κότα λυράτη! Τί να σε κάνω;"

Τί να πω λοιπόν τώρα στην κοινωνία; πως με καψούρεψε η θηλυκή του πλευρά και τό'κρυβα, ενώ αυτουνού η αντρική μου και την διεκδίκησε;

Και άντε, χωρίσαμε. Πήραμε διαζύγιο. Αφού εμείς πήραμε διαζύγιο και ήμασταν - είναι φανερό- δυο gay (αφού εμένα μου άρεσαν τα γυναικεία του και σ' αυτόν τα αντρικά μου, τα ίδια θα λέμε;), γιατί να μην μπορούν οι gay να παντρευτούν; Είναι δυνατόν να πάρεις διαζύγιο, αν δεν έχεις παντρευτεί πρώτα;

Ελπίζω ότι είναι φανερό πως το θέμα μου δεν είναι ο ίδιος ο γάμος αυτός καθαυτός, και προπάντων όχι ο γάμος ομοφύλων. Το θέμα μου είναι "ποιο είναι το κριτήριο με βάση το οποίο θέτουμε τα όρια, και τέλος τέλος ποια ψυχανάλυση, ποια διαβάσματα, ποιες συζητήσεις είναι αυτές που θα με βοηθήσουν να θέσω τα δικά μου όρια, όταν εγώ η ίδια δεν κατορθώνω να δω καθαρά ποιες επιλογές μου, ποιες συμπεριφορές μου είναι αποτέλεσμα αυτών των συγκεκριμένων συνιστωσών που μου δίνει αυτό το συγκεκριμένο πλαίσιο το κοινωνικό, των επιθυμιών μου, των συνειδητών μου, των ασυνειδήτων μου...(που πάλι όριο είναι).

Το χαμένο τετράδιο

2008-06-13T14:33:00.005+03:00

Συγνώμη κυρία Ελένη,
μπορώ να σας λέω Ελένη;
Έχασα το τετράδιο
και τίποτα δεν μου μένει!
Όλες οι σημειώσεις μου έγιναν καπνός
Καθώς εγώ έψηνα της έκθεσης το τοστ...
Την Κυριακή πρωί ήρθα εδώ να γράψω,
Tης έκθεσης το τετράδιο μου έμελε να χάσω,
Εγώ το έδωσα για να μου το φυλάξουν
Ποτέ μου δεν περίμενα πως ίσως μου το κάψουν.
Γιατί μπορεί να τό' καψαν το αθώο τετραδιάκι,
αφού εγώ το ξέχασα και γύρισα σπιτάκι.
Δεκτή είναι η συγνώμη μου
ή όχι, κι από τώρα
τις φωνές θα μου βάλετε
και θα μας ακούσει η χώρα;
Α, είχα και τις σημειώσεις που μας δώσατε μέσα.

Στράτος

Σημ. Το παρόν μου δόθηκε κ μου τραγουδήθηκε μέσα στην τάξη από τον Στράτο. Τον ευχαριστώ (για πολλά). Ο κατάλληλος ρυθμός, το καταλαβαίνετε, είναι ραπ!

Το ψωμί της Κικής

2008-06-13T14:25:00.004+03:00

- 1 κιλό αλεύρι σκληρό
- 1/2 λίτρο γάλα
- 3 πατάτες βρασμένες, λιωμένες με πιρούνι ή τριμμένες στον τρίφη
- 2 φακελάκια ξηρή μαγιά
- 100 γρ. βούτθρο λιωμένο
- αλάτι, πιπέρι
- 3 καρφιά γαρύφαλλο που τα καρφώνεις στο ψωμί πριν το βάλεις στο φούρνο

Ψήνεται στους 180 για 45 λεπτά
Κολπάκι: στο φούρνο να βάλεις κ ένα μικρό δοχείο με νερό (διατηρεί το ψωμί βλασερό)

Humanotherapy: The Force Of Destiny

2008-06-12T02:37:00.001+03:00

Humanotherapy: The Force Of Destiny

Ελπίζω να μην παραβίασα κάποιον κανόνα της μπλογκόσφαιρας, είμαι αυτοδίδακτη βλέπετε. Μου άρεσε όμως και ήθελα να το μοιραστώ. Βλέπεις Φαιδρούλα, πέρα από τα μαξιλαράκια, ίσως να πρέπει και να δρασκελίζουμε... Κύκλοι κι αηδίες! Ξου!

2008-06-12T02:19:00.001+03:00

Τακτοποιώ

2008-06-11T22:48:00.006+03:00

Ζωγραφίζω γλάστρες. . .
Τακτοποιώ. . .

Τα συρτάρια μου, τη βιβλιοθήκη μου, τη σχέση μου με τους άλλους, ω ναι και με τον εαυτό μου (αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, όχι πως το να τακτοποιήσω τη βιβλιοθήκη μου είναι εύκολο!).
Εγκαταλείπω παλιές εμμονές . . .
Μήπως όμως απλώς κάνω χώρο για καινούριες;
Κάτι γράφω αυτόν τον καιρό.
Δεν μου βγαίνει. . .
Έκανα το 1ο μου μάθημα οδήγησης (ανήκει κι αυτό στη λογική της τακτοποίησης παλιών λογαριασμών με τον εαυτό μου).
Διαβάζω. . .
Λίγο.
Κοιμάμαι. . .
Ακατάστατα, αλλά μου αρέσει, είναι σαν ελευθερία.
Ακόμα δεν θυμάμαι. . .
Περιμένω.

Μύρισε καλοκαίρι

2008-06-10T19:17:00.003+03:00

Και φαίνεται από τη διάθεση των φίλων, υφάλμυρη, αλλά ζεστή σα ριχτάρι που ξέμεινε στην αιώρα αιγαιοπελαγίτικου σπιτιού. Πρώτο δείγμα η πρωινή πόρτα, που έμεινε από τα χθες ξεκλείδωτη, χωρίς φοβίες χειμωνιάτικες, είχα να το κάνω χρόνια... Μετά η Τ. που με έκλεισε για το Σεπτέμβρη, η θάλασσα της Φαίδρας, ο καφές στο Μοναστηράκι, η δροσιά της βεράντας, η είδηση για το Αλγέρι, το ραντεβού για bonding που είναι φαίνεται των ημερών, βοηθά και η μικρή Ειρήνη, είναι ολα πιο εύκολα αν προσδοκάς από κάποιο ανθρώπινο πλάσμα την αθωότητα, γιατί όταν την προσδοκάς, αυτή μόνο αναγνωρίζεις...

ποιος είπε πως οι παλιές αμαρτίες πάνε στον παράδεισο;

2008-06-09T14:31:00.003+03:00

Περιπλανιέμαι στης πόλης τα σοκάκια, ακόμα κι αν αυτά είναι της Σκουφά η ανήκεστος οχλοβοή, πίνω το Βόσπορο, -κάτι τζινάκια με λεμόνι, μή φανταστείς, αλλά αρκούν-, στέλνω μηνύματα καπνού σε ξεχασμένους έρωτες, για λόγους ιστορικής αντικειμενικότητας, η αναμέτρηση γίνεται με τον πρότερο εαυτό μου, το μήνυμα φτάνει στον αποδέκτη, αλλά δεν εισακούγεται, κι έτσι ξεμένω από τσιγάρα κι από καπνό. Αναπάντητα δαχτυλίδια καπνού που σβήνουν είναι κι αυτές απαντήσεις, ξέρω να τις διαβάζω. Τις κλείνω στην άδεια μου ταμπακιέρα και κατεβαίνω τη Σόλωνος. Ένα ταξί με σταματά σε ένα περίπτερο. Θα καπνίσεις τέτοια ώρα;;; με ρωτά ο ανυποψίαστος αγγελιοφόρος της σκέψης μου. Έχεις δίκιο, του απαντώ και χαμογελώ, τέτοια ώρα, είναι πια αργά...

οι παλιές αμαρτίες πάνε στον παράδεισο

2008-06-05T12:42:00.006+03:00

Δυο ζυγάρια χέρια πλέκουν ψέμματα πάνω από από δυο κούπες καφέ, μια μεγάλη και μια μικρή...

χρυσές εποχές

2008-06-04T11:09:00.002+03:00

Μου αρέσουν οι διαφημίσεις της προηγούμενης δεκαετίας, όχι οι τελευταίες. Αποπνέουν μιαν αδιαφορία αυτές οι δεύτερες σαν πλαστικό χάμπουργκερ σε πράσινη γυαλιστερή ζελατίνα. Και δεν προλαβαίνουν να γίνουν αναγνωρίσιμες, πόσο μάλλον συνήθεια... Δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το νόημα μιας διαφήμισης που θα αντικατασταθεί από μιαν άλλη τόσο σύντομα που κανείς δεν θα τη θυμάται αύριο. Τέτοιες είναι συνήθως οι διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας ή συνδέσεων internet.
Ή οι διαφημίσεις του Λουμίδη. Έβλεπες παλιά αυτήν τη συμπαθητική χοντρούλα-τον δικό σου άνθρωπο- την απενοχοποίηση του καλοφαγά, που ακολουθούσε αδέξιες δίαιτες, άλλοτε με τη φίλη της στο καφενείο να μιλούν για πράγματα γυναικεία, άλλοτε με τον καλό της να της προτείνει να ζήσουν μαζί για πάντα και πριν τελειώσει το σποτάκι αναφωνούσες «έκαστος στο είδος του… κλπ κλπ». Σήμερα τελειώνει η διαφήμιση και σχεδόν δεν έχεις ακούσει τη στιχομυθία, τόσο κακή άρθρωση έχουν οι αναλώσιμες μη περσόνες, τόση γρηγοράδα και αδιαφορία αποπνέει το concept.
Πού είναι αυτές οι παλιές καλές χρυσές εποχές που η διαφήμιση πρόβαλε σχεδόν σα νέος χώρος κινηματογραφικής δημιουργίας; Τόσο προσεγμένες και επικοινωνιακές ήταν…
Αμ στη διαφημιστική καμπάνια της Amstel; Στην αρχή είχε αυτούς τους τρεις φίλους που γενικά όποτε βρισκόντουσαν σκάρωναν φάρσες ο ένας στον άλλο ή αλληλοβοηθιόντουσαν στα δύσκολα, είχαν και κάποιες γλυκές στιγμές, πάντα πάνω από ένα ποτήρι μπύρας Amstel. Σήμερα οι τρεις γνωστοί φίλοι αντικαταστάθηκαν από τρεις άλλους φίλους και κάθε φορά που βλέπω διαφήμιση της Amstel στην τηλεόραση μού’ρχεται να γραπώσω την οθόνη και να την ταρακουνήσω για να’ρθει στα συγκαλά της… “Δεν είναι αυτοί οι Τρεις Φίλοι”, τσιρίζω σαν σε προοίμιο κρίσεως πανικού. “Δεν τους αναγνωρίζω αυτούς, δεν είναι αυτό το παραμύθι μου”.
Στο παραμύθι μου η Σταχτοπούτα πάντα παίρνει τον πρίγκιπα και ο πρίγκιπας πάντα έρχεται με άλογο να την ψάξει στο σπίτι της κακιάς μητριάς. Θέλω τον πρίγκιπα μου τώρα! Τον γνωστό πρίγκιπα! Αν αλλάξει πρόσωπο, τότε δεν θα τον αναγνωρίσει η Σταχτοπούτα, όταν αυτός θα την αναζητά με το γοβάκι στα χέρια. Και αν δεν τον αναγνωρίσει, θα του φέρει το γοβάκι κατακέφαλα και το παραμύθι θα πάει στο βρόντο, γιατί δεν θα βγαίνει ηθικό δίδαγμα, πως αν είσαι καλή και γλυκιά θα σου λάχει ένας πρίγκιπας. Και κανένα κοριτσάκι δεν θα θέλει να γίνει πριγκιποπούλα και κανένα αγοράκι δεν θα παντρεύεται τις Σταχτοπούτες, γιατί θα είναι στο νοσοκομείο με ράμματα… Χώρια που διάφοροι μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλομηχανικοί που κατά καιρούς έχουν φάει το τακούνι κατακέφαλα θα νομίζουν ότι είναι πρίγκιπες. Τέτοια σύγχυση…
Το ότι η διαφήμιση στοχεύει στο άδειασμα της τσέπης μας το γνωρίζουμε όλοι, δεν ανακάλυψα δα και την πυρίτιδα! Η αισθητική ωστόσο κάθε εποχής καταδεικνύει πράγματα για την εποχή και αυτό τελικά είναι προς σχολιασμό. Οι απλοϊκές, δηλαδή, διαφημίσεις της δεκαετίας του ΄50, συνήθως οδοντόπαστας ή κάποιου απορρυπαντικού, κατέγραψαν την αγνότητα του κοινού της εποχής. Πιο ράθυμες περσόνες, γλυκανάλατος μικροαστισμός, επιθυμία για καθωσπρεπισμό και ελπίδα πως το αμερικανικό όνειρο μπορεί να ενσαρκωθεί με μια σκούπα hoover ή με ένα εντομοκτόνο ντι ντι ντι.
Τι θα αναδείξει η σύγχρονη διαφήμιση για την τωρινή νοοτροπία στους αυριανούς μελετητές; Ακαλαισθησία; Κακές φωνές; Αδιαφορία; Προχειρότητα; Τα χάλια μας;
Συναινούμε που συναινούμε στο διαφημιστικό σύμπαν. Ανεχόμαστε που ανεχόμαστε την καταναγκαστική “ενημέρωση” για τις πάνες και τα σαμπουάν της αγοράς. Κάνουμε που κάνουμε τρεις ώρες για να δούμε την αγαπημένη μας δίωρη ταινία. Πειράζει να φαίνεται ότι κάποιος, βρε αδελφέ, νοιάζεται για την ποιότητα της εικόνας, αφού το έχω πάρει απόφαση πως θα εξαναγκάζομαι να την βλέπω;
Και εις άλλα…

Ελένη Γιαννοπούλου

Γη θεών στο Γύθειο

2008-06-04T10:57:00.001+03:00

Η γη των θεών δεν είναι πέρασμα, είναι προορισμός.
Αυτό φαίνεται να σκέφτηκε ο Δημήτρης Πετροπουλάκης και η γυναίκα του Γιώτα, όταν αποφάσισαν να ονομάσουν «γη θεών» το πατρογονικό του Πύργο στη Ράχη που μετέτρεψαν σε παραδοσιακό ξενώνα. Γη θεών στο Γύθειο.
Συγκεκριμένα σε ένα μικρό λόφο 3,5 χιλιόμετρα πριν από το Γύθειο. Στην τελευταία στροφή, και ενώ τίποτα δεν σε έχει προειδοποιήσει για την ύπαρξη ζώσας ύπαρξης, φανερώνεται σα μαγική εικόνα ένα συγκρότημα από έναν κύριο εστιακό χώρο, ο πύργος, φτιαγμένος με μανιάτικη πέτρα και τρία τέσσερα μικρότερα οικήματα.
Η Γιώτα είναι παιδική μου φίλη. Ασχολείται με βιολογικές καλλιέργειες με μεράκι πρωτομάθητου και συνέπεια επαγγελματία. Βοηθάει κι ο Δημήτρης (σ.σ. γεωπόνος). Όταν έμαθα για τον ξενώνα ήμουν σίγουρη πως θα είναι ωραία. Έκανα λάθος. Είναι ο παράδεισος. Ένα μειονέκτημα έχει. Μπορεί να σας αρέσει τόσο που να μην δείτε την παραθαλάσσια πόλη του Γυθείου.
Τα δωμάτια, κανένα ίδιο με το άλλο, είναι καταπληκτικά. Τα έπιπλα έχουν έρθει από την Ιταλία (αδυναμίες γαρ, ο Δημήτρης έχει σπουδάσει εκεί). Τα κρεβάτια με εντυπωσιακά κεφαλάρια, σε άλλα δωμάτια ένα γραμμόφωνο, σε άλλα μια εντυπωσιακή πολυθρόνα, πάντα μια λεπτομέρεια που κάνει το καθένα μοναδικό. Και στους τοίχους, χρώματα παντού. Αντιφατικά. Πράσινο της όψιμης χλόης με βιολετί του δειλινού, μπλε του κοβάλτιου με ψημένο πορτοκαλί, νεοκλασικό σταχτόγκριζο με κίτρινο του κάδμιου, και, σε σημεία, στο μπογιατισμένο σοβά αφήνεται με φροντίδα να διαφανεί η ψημένη μανιάτικη πέτρα, σαν καπριτσιόζα γυναίκα που έχει επίτηδες ακάλυπτο τον ένα της ώμο…
Όταν κοιμήθηκα σιγουρεύτηκα πως είμαι στη γη των θεών. Η έμφαση, είναι φανερό, δόθηκε στα φιλικά προς τον άνθρωπο υλικά. Αφράτα ασπρόρουχα, κλινοσκεπάσματα, πετσέτες, παπλώματα, αλλά και τα στρώματα και τα επιστρώματα, 100% βαμβακερά, όλα είναι Coco-mαt και στο μοντέρνο μπάνιο σε περιμένει ένα σετάκι ταξιδιού με φυτικά προϊόντα του Κορρέ. Η αϋπνία φοβάται, δεν μένει σ΄αυτόν τον πύργο…
Το πρωί με ξύπνησε η φωνή της Γιώτας απέξω, μιλούσε στο τηλέφωνο. Ενημέρωνε την αδελφή της να δει το οδοιπορικό στη Net, έδειχνε τη μαμά τους, τη Χρυσούλα που παρασκεύαζε χειροποίητο σαπούνι ελιάς. Ρωτήστε, μπορείτε να παρακολουθήσετε την παρασκευή κι εσείς…
Έξω η χλόη αφήνει πράσινα μουρμουρητά που χαϊδεύουν τα πόδια σου καθώς προχωράς προς το κεντρικό κτήριο όπου σερβίρεται το πρωινό. Το χώμα σε αυτή την περιοχή έχει καλλιεργηθεί με αγάπη.
Α, και να φάτε οπωσδήποτε. Μαγειρεύουν και οι δύο. Στον ξυλόφουρνο στην αυλή. Τα περισσότερα από τα αγαθά του καθημερινού πρωινού και του φαγητού, τα λαχανικά και τα φρούτα, το λάδι, οι ελιές και τα κρέατα καλλιεργούνται και φροντίζονται με βιολογικό τρόπο στο αγρόκτημα της οικογένειας Πετροπουλάκη. Έχει απ’ όλα: σπιτικά γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες, τραβηχτές μανιάτικες πίτες, ροφήματα του βουνού, μελισσόχορτο, χορτάρι της Παναγιάς, μέντα, βάλσαμο, θυμάρι, ρίγανη. Το πλούσιο τραπέζι θα προσφέρει καγιανά, λουκάνικο καπνιστό, χοιρινό παστό, κόκορα χωριάτικο, χειροποίητα ζυμαρικά, χορτόπιτες και ζυμωτό ψωμί στο από τα χέρια της κυρά Χρυσούλας.
Παντού φαίνεται το ενδιαφέρον δύο νέων, μοντέρνων, φιλόξενων ανθρώπων, που βλέπουν τους επισκέπτες τους ως φιλοξενούμενους . Info: www.pyrgospetropoulaki.com
Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας μπορείτε να παρακολουθήσετε: Ζύμωμα και φούρνισμα ψωμιού σε παραδοσιακό φούρνο, παρασκευή πράσινου σαπουνιού από ελαιόλαδα, παρασκευή μαρμελάδας, σάλτσες και γλυκά του κουταλιού, περίοδος συγκομιδής της ελιάς Νοέμβριο – Μάρτιο, παρασκευή βρώσιμων ελιών. Αν οι δραστηριότητες αυτές σας αφήνουν αδιάφορους, μπορείτε να απολαύσετε τη γύρω περιοχή.
Το Γύθειο είναι ιστορική πόλη που βρίσκεται στη νότια Πελοπόννησο κοντά στις εκβολές του ποταμού Ευρώτα, αριστερά του μυχού του λακωνικού κόλπου. Η νότια άκρη της πόλης του Γυθείου ενώνεται χερσαία με ένα μικρό νησί, την αρχαία Κρανάη ή Μαραθονήσι.
Σύμφωνα με έναν αρχαίο θρύλο το Γύθειο ιδρύθηκε από τον Ηρακλή και τον Απόλλωνα. Σύμφωνα με τον γεωγράφο του 2ου αιώνα μ.Χ Παυσανία, ο ομηρικός Πάρης, πέρασε σε αυτό την πρώτη του νύχτα με την Ελένη, ύστερα από την αρπαγή της. Πολλά ερείπια από την ρωμαϊκή εποχή διασώζονται στην ευρύτερη περιοχή, ενώ διασώζονται στην παλιά πόλη αρχαίο θέατρο, στο δε λόφο πίσω από την πόλη τα ερείπια ενός ιερού του Διονύσου. Ο Δήμος Γυθείου σχηματίσθηκε για πρώτη φορά το 1835, με έδρα το Γύθειο (Μαραθονήσι). Είχε σφραγίδα κυκλική με έμβλημα μια εικόνα που αναπαριστούσε την έριδα μεταξύ του Ηρακλή και του Απόλλωνα για τον τρίποδα. Η σύγχρονη πόλη, υψώνεται αμφιθεατρικά πάνω από τον λιμένα.
Οι γύρω παραλίες της Σελινίτσας και του Μαυροβουνίου, με τις θαυμάσιες αμμουδιές, προσφέρονται για σέρφινγκ και άλλα θαλάσσια σπορ. Σ’ όλες τους, έχουν απονεμηθεί ‘’γαλάζιες σημαίες’’. Στο Μαυροβούνι στη Σελινίτσα, αλλά και σε άλλες παραλίες του Δήμου Γυθείου χελώνες καρέτα – καρέτα έρχονται πάντα στην ίδια παραλία να γεννήσουν – απόδειξη τουριστικής υποδομής που δεν αντιστρατεύεται το περιβάλλον.
Εκτός από τις παραλιακές περιοχές του Δήμου Γυθείου μπορείτε να χαρείτε περιοχές με φυσικές ομορφιές ενταγμένες στο δίκτυο «Φύση 2000 GR Όρος Ταΰγετος» όπως: Κρήνη, Σκαμνάκι, Πολυάραβος, Λυγερέας, Δροσοπηγή και μοναδικά μνημεία μανιάτικης αρχιτεκτονικής (Πυργόσπιτα – εκκλησίες κλπ.) σε όλα τα χωριά του Δήμου: Καρυούπολη, Κονάκια, Πολυάραβος, Χωσιάρι, Μαυροβούνι, Αγερανός, Σκουτάρι, Καρβελά, Μυρσίνη, Δροσοπηγή, Αιγιές, Σκαμνάκι, Λυγερέας κλπ.
Στο Δήμο Γυθείου βρίσκονται οι παρακάτω 6 παραδοσιακοί οικισμοί Γύθειο ολόκληρος ο οικισμός, Αγερανός, Αστέριον (τα Σολά),Καρυούπολις, Καυκί, Πολυάραβος.

Στο Γύθειο, το Μαυροβούνι, το Σκουτάρι και το Βαθύ, λειτουργούν μεγάλες και μικρές ξενοδοχειακές μονάδες, διαμερίσματα και ξενώνες, οργανωμένα μεγάλα κάμπινγκ. Να πάτε!

Γιαννοπούλου Ελένη

Ήρθε και ο Πάσχας… άνθρωπος ανέστη...

2008-06-04T10:41:00.001+03:00

Η νύχτα δυναμώνει τις πεθυμιές που κρύβονται στα παράθυρα, στα τραπέζια, στα καθίσματα, στα χερούλια ...
Χερούλι βαλίτσας αγκομαχά να ανέβει μαζί μου σε λεωφορείο των φοιτητικών μου χρόνων…
Ένας άγνωστος υπερώριμος κύριος, ευγενική φυσιογνωμία, καλοσυνάτος, με βοηθά.
Άρτι αφιχθείσα στο κλεινόν άστυ, με τρόμαζε κι ο θόρυβος της πόλης – ακόμα με τρομάζει-...
“Επιτέλους, πολιτισμός”, σκέφτηκα και ευχαρίστησα τον άγνωστο κύριο.
“Ο θεός μαζί σου, κόρη μου…”, μου απάντησε.
Έκατσα όρθια την επόμενη μία ώρα μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου, έκανα face control σε κάθε επιβάτη του λεωφορείου, κι αν μου φαινόταν πάνω από είκοσι χρονών του παραχωρούσα τη θέση μου…
Καθίσματα με τίτλους ιδιοκτησίας…
Κάποιος με σπρώχνει στο μετρό για να προλάβει την κενή θέση, συγκεντρώνομαι για να τον μαγνητίσω, μα του κάκου…
Χαμογελάω στην άγνωστη απέναντι και με κοιτά παραξενεμένη, πάω στοίχημα πως αναρωτιέται αν της κάνω καμάκι ή αν έχω πάθει κάτι σε πάρεση μυών του ημιπροσώπου που αντιστοιχεί σε πάσχον νεύρο…
Δεν έχω πάσχον νεύρο, μόνο νεύρα, τρελά νεύρα μέχρι να φτάσω.
Στην πόλη που ζω οι άνθρωποι δεν χαμογελάμε.
Η νύχτα θυμάται…
Ψημένος δεκαπενταύγουστος στην Ψέριμο…
Το καΐκι μας είχε ξεβράσει στους χωματόδρομους του νησιού…
Δεξιά κι αριστερά σπίτια με πρόσθετα μέλη, άλλο μια μπαζωμένη ταράτσα, άλλο μια τουαλέτα με ελενίτ, άλλο ένα υπνοδωμάτιο λιακωτό με τζαμένιους τοίχους, παραμονή της Παναγίας ήταν…
Μέχρι να φτάσουμε στο κέντρο της νησίδας όπου γινόταν το πανηγύρι, έβγαιναν από τις αυλές άνθρωποι με ξέχειλα πιάτα και μας κερνούσαν να γιορτάσουμε μαζί τους…
Η νύχτα νυστάζει στα φανάρια
Σκυλάδικο που ακούγεται από το διπλανό αμάξι. Ο νεαρός της φωνάζει, μάλλον ξέχασε τις λαμπάδες Μπάρμπι –υπάρχουν ακόμη;- για τις ανιψιές του…
Όχι από ραδιόφωνο… ci-di…
Βιάζομαι να γυρίσω πριν αναστηθεί… έχω εφτά ώρες…
Η νύχτα σκαρφαλώνει στα λεωφορεία των φοιτητικών μου χρόνων…
Ανάποδα τώρα.
Κρατάει πεσκέσι πασχαλινά αυγά από το Fresh, αρέσουν στη μαμά μου…
Και μακαντέμια, αυτά αρέσουν στον μπαμπά…
Μπορούσα να πάω με το αμάξι, αλλά δεν θα ήταν το ίδιο…
Θα κοιμηθώ λίγο…
Ή θα χαμηλώσω τα μάτια να μην μιλάνε …
Σε λίγο ξημερώνει…

Άνθρωπος Ανέστη…
Αμήν…

Ελένη Γιαννοπούλου

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας υστερίας

2008-06-04T10:40:00.003+03:00

Απάντηση στη φίλη μου τη Χαρίτα για το πώς γίνεται να βαριέσαι και να μαλώνεις…
Μαλώνω με τον φίλο μου…
Και με τη μάνα μου και με τη Μαρία και με τον Αντώνη…
Δεν κοιμάμαι καλά…
Αν και δεν περνάνε τα θορυβώδικα οχήματα αποκομιδής απορριμμάτων τη νύχτα… Έχουν απεργία…
Μετά ξυπνάω και ανοίγω το παράθυρο…
Βλέπω απέναντι και δίπλα και από κάτω και πιο πέρα….
Σκουπίδια μου φράζουν τη μέρα…
Κατεβαίνω να πάρω τσιγάρα από το Νίκο που έχει το ψιλικατζίδικο στη γωνία….
Από τις σκάλες…Δεν έχουμε ηλεκτρικό…
Έχει απεργία…
Αντιπαρέρχομαι τις συμβουλές της μαμάς μου να μην αγοράζω πράγματα που χρειάζονται ψυγείο και αγοράζω παγωτό…
Γιατί παρόλα αυτά είναι άνοιξη…
Ανεβαίνω τους πέντε ορόφους με τα πόδια…
Έχει λιώσει και το παγωτό…
Πρέπει να βιαστώ, το τέταρτο που είχα στη διάθεσή μου για χαζολόγημα έχει περάσει…
Κάνω κρύο ντους…
Ο ηλιακός έχει χαλάσει, κι ο τεχνίτης δεν πρόλαβε να έρθει…
Έχει κίνηση στους δρόμους…
Και για θερμοσίφωνο ούτε λόγος αυτές τις μέρες…
Φτιάχνω καφέ ελληνικό… Στο γκαζάκι…
Διορθώνω ένα κείμενό μου στο λαπ τοπ…
Αυτό λειτουργεί…Έχει μπαταρία…
Φεύγω για τη δουλειά… Με ταξί…
Με κορναρίσματα στους δρόμους…
Με νευρικούς οδηγούς…
Με κουρασμένους συνεπιβάτες που στριμώχνονται στα κίτρινα οχήματα της πόλης…
Γυρίζω από τη δουλειά… Με ταξί…
Με κορναρίσματα στους δρόμους…Με νευρικούς οδηγούς…
Με κουρασμένους συνεπιβάτες που στριμώχνονται σε διαφορετικές διαδρομές…
Ο σωρός σκουπιδιών έξω από το σπίτι μου έχει μεγαλώσει…
Οι πολυκατοικίες της γειτονιάς μου θέλουν βάψιμο…
Ο Έντι Ράμα έκανε τα Τίρανα Πόλη των Χρωμάτων…
Εμείς την Αθήνα Πόλη των Βρωμάτων…
Το διακινδυνεύω, παίρνω το ανσασέρ…
Μετράω τους ορόφους έναν- έναν, ελπίζω να μην κλειστώ μέσα…
Μαγειρεύω σαν όλα να είναι εν τάξει…
Προσποιούμαι…
Ανοίγω τηλεόραση…
«το κλίμα στο μετασυνεδριακό ΠαΣοΚ… προβλέπεται πως θα είναι ευμετάβλητο»…Μετά την υποχώρηση στο θέμα του ομίλου, το «ρεύμα» (σ.σ. του Βενιζέλου) θα κάνει μισό βήμα μπροστά…
Τουλάχιστον αυτός έχει ρεύμα… μονολογώ…
Πάω κινηματογράφο…
Καλτ ταινία που σάρωσε τα βραβεία. Ούτε υπερπαραγωγή, ούτε τίποτα. Ψαγμένο και ανεξάρτητο στιλ κινηματογράφου, ντοπάρισμα ποιότητας .
Μόνο το κούρεμα του Μπαρδέμ μου άρεσε …
Θα το κρατήσω για τις Απόκριες του χρόνου, που θα ντυθώ αμερικανίδα νοικοκυρά…
Οι διαδηλωτές στους δρόμους φωνάζουν… Έχει πολλή φασαρία παντού…
Αλλάζω κανάλι.
… Μόνο φωνάζουν…
Θέλω να σωπάσετε…
Έναν Καθρέφτη Συνεχώς Έχω Μπροστά Μου
Πάνω του Πέφτει και Ραγίζει η Καρδιά Μου… που μουρμούρισε με παράπονο κι Δεληβοριάς στο Κύτταρο το τελευταίο βράδυ…
Μέθυσε κι η Θεανώ… Ευτυχώς είδα τυχαία τον Γιώργο και χάρηκα…
Υπομονή – τη σιχαίνομαι-…

Ελένη Γιαννοπούλου

Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει κι ο αντίλογος πεθαίνει…

2008-06-04T10:34:00.001+03:00

Θα χιονίσει στην Πάρνηθα, θα χιονίσει στα βουνά, θα χιονίσει και στο Κολωνάκι φωνασκούσαν εν μέσω παρεπόμενων Ζαχοπουλίων οι πρωτεργάτες της ενημέρωσης. Ευτυχώς το χιόνι επιβεβαίωσε το ρεπορτάζ, γιατί το θέμα Ζαχόπουλου είχε πλήξει την αξιοπιστία των μάχιμων δημοσιογράφων. (Θυμίζω πως κάποιοι άπιστοι Θωμάδες ΔΕΝ πίστευαν πως όχι μόνο κανείς δημοσιογράφος δεν είδε το γνωστό DVD, αλλά πως χωρίς να το δουν το μίκρυναν κιόλας για να μην το δει και κανένας άλλος)! Χιόνισε πάντως και στην Καρδιά- Ρόδι (του project «Ηearts in Athens») της πλατείας Κολωνακίου κι η καρδιά μας που ήταν ρόδι από τους ξεπεσμούς των ημερών είδε μιαν άσπρη μέρα…
Όσο για την αντιπολίτευση, ξενέρωτη καθώς είναι, δεν χάρηκε με το χιόνι, μόνο ελπίζει στης … Άνοιξης τον ερχομό!
Ένας … Κουκοδήμος δεν φέρνει την Άνοιξη! Όμως τι γίνεται αν μαζευτούν … ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά; Τέτοια σκέφτεται ο αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης και τρίβει τα χέρια του με προσμονή, μήπως η κυβέρνηση βγάλει μόνη της τα μάτια της, μιας και το ΠΑΣΟΚ απ’ ότι φαίνεται αδυνατεί να διαπράξει το … ξεμάτιασμα, αφού άλλος για Χίο τράβηξε -να ιδρύσει κανέναν όμιλο- κι άλλος για Μυτιλήνη – που έχει ωραίες ελιές για το ουζάκι του-…
Η κυβέρνηση, αλλού ντ αλλού, ακόμα να πιστέψει πως κυβερνάει, και ψελλίζει … αντιπολιτευτικό λόγο… περί καθάρσεως!
Ο κος Χ είναι «καθαριστής». Ο άνδρας που δουλεύει στην Εταιρεία (“company” που λένε και στο prison brake) και προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Είναι αυτός που κρύβεται από πίσω, που έχει τις γνωριμίες, αυτός που φροντίζει να βρεθούν λιγότερα στοιχεία, ένας «θαυματοποιός». Όντας άπειρος, χρησιμοποίησε τη λάθος γνωριμία, όταν κλήθηκε να καθαρίσει το όνομα ενός συνεργάτη της … Εταιρείας, και… τα σκάτωσε. Όταν η Εταιρεία ανακαλύπτει μαζί με ολόκληρη την ελληνική κοινωνία ότι ο “καθαριστής” τους εκθέτει, βρίσκεται σε δίλημμα, αλλά … όχι για πολύ. Ευτυχώς η ελληνική δικαιοσύνη, όταν σπούδαζε, είχε παρακολουθήσει ένα επιλεγόμενο- μη υποχρεωτικό- μάθημα, την … αρχειοθέτηση. Έτσι η υπόθεση αρχειοθετήθηκε όπως έπρεπε. Στο “ Μάικλ Κλέιτον” κλασσική θα μείνει η ατάκα «Δεν είμαι ο τύπος που σκοτώνεις. Είμαι ο τύπος που - Θέμα σχώρα μας-αγοράζεις». Μόνο που στις ταινίες ελέω και φόβω περαίνουσα πάντα έρχεται η κάθαρση, ενώ εμείς τα ελληνάκια, που ούτε στα γκάλοπ δεν δίνουμε μια να πάει στα τσακίδια αυτό το βρωμοπολιτικό σκηνικό, μένουμε με τα σκατά. Εμείς, φαίνεται, δεν γράφουμε ωραία σενάρια. Μήπως να αγοράσουμε;
Και πάνω που βαριόμασταν άρχισαν οι μηνύσεις στα μπλογκς.
Το blogs οφείλουν να αυτολογοκρίνονται. Κι αν δεν τα καταφέρνουν μόνα τους τέτοια ξεδιάντροπα που είναι, θα τα λογοκρίνουμε εμείς οι υπόλοιποι! Στο συγκεκριμένο blog είχε κάνει μήνυση ο κος Αναστασιάδης για δημοσίευμα της υπόθεσης των 5 εκατ. ευρώ, άρα μάλλον καλά του κάνανε και το μπουζουριάσανε το blog, γιατί τα εκατομμύρια ήταν 5,5 και δεν επιτρέπεται να αμαυρώνει έτσι το image ενός Έλληνα που με τόσο κόπο τα μάζεψε…
Υγεία νά χουμε!

Ελένη Γιαννοπούλου

Ελληνική επικαιρότητα και στα μούτρα μας…

2008-06-04T10:31:00.001+03:00

Τι να πω για τον μήνα που πέρασε; Τόνοι μελανιού και χαρτιού καθημερινά αναλώνονται για τα διαμορφούμενα ήθη της νεοελληνικής κοινωνίας.
Συγκεντρώνω εν τάχει:
α) Επιτέλους δικαιώθηκαν οι τριανταπεντάρες της σύγχρονης νεοελληνικής πραγματικότητας. Πάνε αυτά που ξέρανε οι παλιές τριανταπεντάρες, του τύπου den ksero den apanto σε ερωτήσεις που αφορούν την ηλικία τους. Είναι πολύ απλό. Η ηλικία τους δεν … υπάρχει! Τους την καπάρωσε η … γνωστή τριανταπεντάρα της …γνωστής υπόθεσης. Λες παιδί μου ότι είσαι τριανταπεντάρα και δεν σε πιστεύουνε! Σου λέει, αποκλείεται, η τριανταπεντάρα είναι προφυλακιστέα, εσύ είσαι στο Galaxy, άρα ΔΕΝ είσαι τριανταπεντάρα. Πάρτι κάνουν οι άνω των τριάντα τέσσερα και κάτω των τριάντα έξι στα κλαμπ και στα σκυλάδικα, πάρτι και οι μεγαλονοικοκυρές στις επαύλεις τους. Ζήτω το πανελλήνιο κίνημα της αποπομπής του τριανταπέντε από την ανήκεστον λίστα των άνω των τριάντα! Ζήτω η ευλογημένη απόφαση του ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου να μην εκτίθενται τα προσωπικά δεδομένα στην ελληνική τηλεόραση, στα οποία δεν περιλαμβάνεται η ηλικία! Ζήτω η Τ. ! Αλλοίμονο μην περάσουν τα γενέθλιά της και την πατήσουμε. Τι θα λέμε τότε; η “πρώην τριανταπεντάρα”, η “πάλαι ποτέ τριανταπεντάρα”, η “γνωστή ως τριανταπεντάρα, που από σήμερα είναι τριάντα έξι”; Κύριοι απανταχού τιμητές της δημοσιογραφίας πρέπει οπωσδήποτε να μάθουμε το ζώδιο της, αν και υποπτεύομαι ότι αυτό … εμπίπτει στην κατηγορία των προσωπικών δεδομένων.
β) Ο κύριος Θέμος Αναστασιάδης δεν είναι πια φίλος με τον κύριο Μάκη Τριανταφυλλόπουλο και εμείς όλοι στεναχωρηθήκαμε που μια μεγάλη και γνήσια φιλία έληξε … Πολύ φοβούμαι πως τώρα η εφημερίδα θα αναγκαστεί να μετονομαστεί σε Θε, μιας και ως γνωστόν το όνομά της το χρωστούσε στα αρχικά των δύο (Θέ-μος +Μά-κης). Νομίζω ότι ο κύριος Τριανταφυλλόπουλος τα έχει πάρει κρανίο, και δικαίως, γιατί, ενώ ήταν επιστήθιοι φίλοι με τον κο Θέμο Αναστασιάδη, ο τελευταίος είχε στο συρτάρι του DVD, απομαγνητοφωνήσεις, φωτογραφίες αλλά και πέντε εκατομμύρια ευρώ, τη στιγμή που μόνο ο κος Τριανταφυλλόπουλος δικαιούται να βγάζει φωτογραφίες στη φόρα από καταβολής… ιδιωτικής τηλεόρασης. Μόνο που αντί να αποπέμψει τον κο Αναστασιάδη από το Θέμα, αποχώρησε ο ίδιος!!! Και έτσι … αντί να έχουμε ως έκπτωτο τον κύριο Αναστασιάδη, έχουμε αποχωρήσαντα τον κύριο Τριανταφυλλόπουλο. Κρίμα γιατί το έκπτωτο πολύ θα του πήγαινε του αγγελικού κου Θέμου του Θέματος που θα γίνει Θε, σαν ψευδό.
γ) Εμείς τα κοριτσάκια παίρνουμε μαθήματα από τη θεά Κάρλα Μπρούνι. Η καλή μας η Κάρλα καθόλου δεν πτοήθηκε που ο αγαπημένος της τής δώρισε το ίδιο ακριβώς δαχτυλίδι, με την ίδια κόκκινη πέτρα-καρδούλα που είχε δωρίσει στην πρώην του και που παρεμπιπτόντως είναι και άθλιο. Συγκεκριμένα σκοτεινοί κύκλοι λένε πως τον παντρεύτηκε κι όλας μην τον χάσει από … πελάτη (αλλά αυτός δεν το παραδέχεται, γιατί είναι άντρας και δεν δίνει και αναφορά, μόνο δαχτυλίδια).
δ) Χαίρομαι που μαθαίνουμε καινούργιες λέξεις. Ο κομιστής, του κομιστή, τον κομιστή, ω κομιστά. Όταν θα μάθουμε το όνομά του με βεβαιότητα θα μπορούμε να αναφερόμαστε και σ αυτόν με την ηλικία του.
Μετά θα γυριστεί ταινία με τίτλο “Μιας Τριαντα-Πεντάρας Νιάτα Χαμένα κ Ενός …Νηντάρη Καλού Σαμαρίτη... Τα δικαιώματα της ιστορίας τα έχει ζητήσει ο Κουέντιν από την Νέα Δημοκρατία, αλλά αυτή τον παρέπεμψε στην ελληνική δικαιοσύνη (που είναι …ανεξάρτητη) και θα συστήσει δικό της κόμμα μετά το σουξέ που έχει με τα περί Ζαχόπουλου, τα γνωστά Ζαχοπούλια. Ο μεγάλος αυτός σκηνοθέτης ήδη προβληματίζεται για το σάουντρακ της ταινίας. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές απέρριψε πρόταση που του έγινε να βάλει ζεϊμπέκικο στην ταινία, γιατί, λέει, πως θα δημιουργήσει αντιφατικούς συνειρμούς από το παλαιό ΠΑΣΟΚ. Μένει να δούμε τι θα αποφασίσει.
Καλέ, αλήθεια, που πήγε αυτό το ΠΑΣΟΚ; Από όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Ζαχόπουλου σα να άνοιξε η γη και κατάπιε την αντιπολίτευση.
ε) Ένας Κουκοδήμος δεν φέρνει την άνοιξη! Όμως τι γίνεται αν μαζευτούν πολλοί; Τέτοια σκέφτεται ο αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης και τρίβει τα χέρια του από χαρά, μήπως και η κυβέρνηση βγάλει μόνη της τα μάτια της, μιας και το ΠΑΣΟΚ απ’ ότι φαίνεται αδυνατεί να βοηθήσει στο …ξεμάτιασμα, αφού άλλος για Χίο τράβηξε -να ιδρύσει κανέναν όμιλο- κι άλλος για Μυτιλήνη – που έχει ωραίες ελιές για το ουζάκι του-. …
Άντε σας φιλώ γλυκά, πάω να δοκιμάσω ένα δαχτυλίδι με κόκκινη πέτρα – καρδούλα σαν αυτό που χάρισε ο πρόεδρος στην Κάρλα και στην πρώην γυναίκα του κι ο θεός των Γάλλων ξέρει μόνο σε ποιάν άλλη.!
Χρόνια πολλά στις Υδροχοίνες.Ελένη Γιαννοπούλου

καλλικάντζαροι στην πόλη

2008-06-04T10:15:00.002+03:00

Α, όλα κι όλα. Χώστρια Χριστουγεννιάτικα δεν πάει. Δεν είναι πως σταμάτησαν ως δια μαγείας να υπάρχουν λόγοι γκρίνιας, αλλά να γκρινιάζεις μες τα Χριστούγεννα δεν το θέλει ούτε ο μανάβης της γειτονιάς μου, που είναι και μουσουλμάνος, αλλά χριστουγεννιάτικο δέντρο στόλισε, γιατί είναι, λέει, γιορτινό.

Πάνε και τα Χριστούγεννα… Ωχού μάνα του Χριστού, που κοιλοπόνησες πάλι φέτος και γεννήθηκε ο καλός θεούλης και είδαμε και τη χριστουγεννιάτικη πόλη, μια χαρά ήταν δεν μπορώ να πω με τα λαμπάκια του, τα στολίδια του, τα πάρτι του, τα μελομακάρονά του, τα brunch του σε κυριλέ χοτέλια, με λαμπερές πέτρες σε κρινένια χέρια, αστραφτερά παντατίφ σε κοσμικούς λαιμούς και στρας στις βιτρίνες, στρας στους ώμους, στρας στους καναπέδες, παντού στρας. Μουρλίστηκα με την πόλη, που ήταν ένα τεράστιο στρας.
Είχε και καλικάντζαρους ή αλλιώς καλκατζόνια ή καλκάνια ή καλιτσάντερους ή τζόγιες ή καλικαντζαρούδες ή βερβελούδες ή, κωλοβελόνηδες...
Τους έβλεπα με διάφορες μορφές με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κακομούτσουνοι, αν και τα πρόσωπά τους είχαν την αρμονία του επιδέξιου νυστεριού, και σιχαμένοι, τρώγαν -με λαιμαργία πεινασμένου- σολομό ποσέ με χαβιάρι και αυγά ορτυκιών, πατάτες γκρατινέ με τρούφα, συκώτι πάπιας με μάνγκο και φρέσκο βασιλικό, πίναν δροσερές γρανίτες σαμπάνιας και σορμπέ από καραμελωμένα μήλα ….
Έμοιαζαν νάνοι, αν και στεκόντουσαν ψηλά, σκουρόχρωμοι, μολονότι ο ήλιος τους αποφεύγει, με μαλλιά λίγα και ατημέλητα, μάτια κόκκινα, δόντια λαμπερά, νεανικά πιθήκου, χέρια αδηφάγα και νύχια μαϊμούς, μισοί γαϊδούρια και μισοί άνθρωποι, το γαϊδουρινό μισό τους πιο μεγάλο από το ανθρώπινο…
Κινούνταν με φασαρία Ήταν πολύ ευκίνητοι με τα Jaguar XJ τους, ανέβαιναν στα πεζοδρόμια, πηδούσαν από σαλέ σε σαλέ σπάζοντας κεραμίδια κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και ό,τι έβρισκαν απλωμένα, χειροποίητους κουραμπιέδες, ερωτικούς έρωτες και αθώα παιχνίδια, τα ποδοπατούσαν. Άμα έβρισκαν ευκαιρία, κατέβαιναν με το γυάλινο ανσασέρ από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγάριζαν τα πάντα.
Σε μερικά μέρη τους καλικάντζαρους τους συνόδευε η μάνα τους η αρχιμαφιόζα «Καλικατζαρού» που τους «ορμήνευε» τι να πειράξουν. Σε κάποια άλλα οι καλικάντζαροι έρχονταν με τις γυναίκες τους ή μόνο οι γυναίκες τους οι «καλικαντζαρίνες»! Και προκειμένου οι νοικοκυραίοι να αποφύγουν ένα τέτοιο συρφετό ρίχναν στα κεραμίδια κομμάτια από χοιρινό ή λουκάνικα ή ξηροτήγανα, που οι καλικανταρίνες τα έβρισκαν πολύ μπανάλ κι όπου φύγει - φύγει! Αλλού τις γυναίκες των καλικάντζαρων τις αποκαλούσαν «Καλοκυράδες» για να τις καλοπιάσουν (εξευμενίσουν)… Ο αρχηγός των καλικάντζαρων στη παλιά Αθήνα λεγόταν «κωλοβελόνης», ενώ στη σύγχρονη απλώς όλοι είναι αρχηγοί, οπότε έχουμε πολλούς κωλοβελόνηδες (χωρίς εισαγωγικά). Στα απανταχού ξενυχτάδικα οι καλικάντζαροι φάνταζαν και χορευταράδες, άρπαζαν όποιον έβρισκαν τη νύκτα και τον στροβιλίζαν στο χορό μέχρι να πέσει λιπόθυμος, ο γνωστός χορός των καλικάντζαρων.

Οι καλικάντζαροι έρχονται (βγαίνουν) τη παραμονή των Χριστουγέννων. Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι τα ηχηρά κλαμπ, οι ιδιωτικές (members only) λέσχες, τα ανείπωτα μυστικά και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού.
Γενικά πιστεύεται ότι οι καλικάντζαροι αδυνατούν να βλάψουν τους ανθρώπους αλλά μόνο να τους πειράξουν, ενοχλήσουν ή να τους φοβίσουν, γιατί είναι μωροί και ευκολόπιστοι. Αυτή είναι και η αδυναμία τους. Μολονότι θέλουν πολύ, δεν μπορούν να ρίξουν το δέντρο της γης. Ροκανίζουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν την ανθρωπιά σου, το σεβασμό στην ιδιωτικότητά σου, τη χαρωπή χαρά σου, την αδέξια αλλά πραγματική πραγματικότητά σου, αλλά δεν τα καταφέρνουν.
Τα αποτρεπτικά μέσα που λαμβάνονται κατά των Καλικάντζαρων διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:
Πράξεις ανθρωπίλας: α) φωτογραφίες με τους αγαπημένους σου στην πόρτα, στα παράθυρα, στις καμινάδες, τους στάβλους και στα αγγεία λαδιού και κρασιού. β) το ξεφύλισμα αγαπημένων περιοδικών ( του Ως3 κατά προτίμηση). γ) οι μυσταγωγικές βόλτες στα κεντρικά βιβλιοπωλεία ( οι καλικάντζαροι τρέμουν το διάβασμα)
Επωδές: όπως «είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα» που όταν ακούσουν οι καλικάντζαροι φεύγουν ή η απαγγελία του «Πάτερ ημών….» (τρις).
Μαγικές πράξεις: Καθαριότητα με δυσώδεις ουσίες (βιολογικού απορρυπαντικού), εμφανή επίδειξη κανονικής χαράς, περίαπτα (χαϊμαλιά) πίσω από τη πόρτα, μαλακωμένα βλέμματα, κεριά, το μαυρομάνικο μαχαίρι (μην τυχόν σας πέσει κανένας ζόρικος καλικάντζαρος) .
Εγώ τα έκανα όλα αυτά και άλλα τόσα ( το σημαντικότερο είναι να βρει ο καθένας τα δικά του μαγικά) κι έπιασαν. Όποιος έπαθε το ίδιο, παρακαλώ πολύ να με πάρει τηλέφωνο, να μη νομίζω η γιορτόπληκτη πως ο Άι Βασίλης με κέρασε τίποτα παραισθησιογόνα και μου φάνηκαν όλα τόσο, μα τόσο γιορτινά.
Καλή μας χρονιά!
Ελένη Γιαννοπούλου

Πόλη, Βράδυ, Ώρα Σκοτεινή, 2 και τέταρτο...

2008-06-04T01:02:00.002+03:00

Μόλις περνά το γνωστό σκουπιδιάρικο που συνταράζει το δρόμο με την… “πρωτογονιά” της ηχορύπανσής του. Ηχηροί λιθοβολισμοί κενών τενεκέδων… Τα ιδιωτικά οχήματα της πόλης απαγορεύεται να εκπέμπουν παράνομες στάθμες θορύβου, τα δημόσια, εντάξει το καταλάβαμε, επιτρέπεται. Ποσοστό μεγαλύτερο του 60 % του πληθυσμού του λεκανοπεδίου, ζει, λέει, με απαράδεκτα υψηλές στάθμες κυκλοφοριακού θορύβου. Προφανώς δεν πειράζει που αυτό δημιουργεί άγχος, αυξάνει τον κίνδυνο ατυχημάτων, μειώνει τις δυνατότητες εκμάθησης κλπ κλπ.
Αντιπαρέρχομαι τις χαρές που μου προσφέρει η φροντίδα της πολιτείας νυχτιάτικα και συνεχίζω να μαλώνω με τον υπολογιστή μου. Θέτω σε μια μηχανή αναζήτησης το λήμμα “Ηθικά Νικομάχεια, Αριστοτέλης”. Δεν βρίσκω πολλά, οι περισσότερες πληροφορίες είναι από φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης ή από ξενόγλωσσα sites. Τραγική ξε- τραγική η ειρωνεία του τελευταίου, ειρωνεία είναι και με ειρωνεύεται. Σελίδα τη σελίδα, site το site, μια ερευνητική διάθεση με πιάνει, με έχει πριζάρει και το αγαπημένο μου σκουπιδιάρικο και αποφασίζω να δοκιμάσω την τύχη μου και στις ψηφιακές πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες.
Ανακάλυψα πως τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια κατοχυρώνουν την … προαγωγή της γνώσης στις ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες τους στη λογική της προάσπισης της (από ποιόν;)! Έτσι εξηγείται και το ενδιαφέρον για τη διατήρηση του … ασύλου (κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι με την αμφισημία των ελληνικών λέξεων!). Είναι απογοητευτικό πόσο λίγες πληροφορίες μπόρεσα να συλλέξω από ελληνικά sites και πόσο πιο λίγα σε πανεπιστημιακές ιστοσελίδες. Δυο- τρεις πανεπιστημιακές εργασίες, ίσα για να μεγεθύνουν την αίσθηση της έλλειψης. Ελεύθερη διακίνηση ιδεών να σου πετύχει...
Και μετά αναρωτιόμαστε για το μπαράζ των mail που διακινούνται κατά χιλιάδες για …ευνοϊκές τύχες που κινητοποιούνται προωθώντας Totem Tantra από το… Nepal που “όσο σε πιο πολλούς τα στείλετε, τόσο πιο εκατομμυριούχοι θα γίνετε”. Άπιαστη τύχη σαν τις “νύφες” κι αυτά, όχι του Βούλγαρη, του Χρονόπουλου (δήμαρχος της Ζαχάρως). Τρελές πωλήσεις στα βιβλία ανορθολογισμού και μυστικισμού, όσο πιο εύπεπτα μάλιστα, τόσο πιο ευπώλητα, τσαρλατάνοι και συζητήσεις για δευτέρες παρουσίες. Μου την δίνουν τα "νερά του Καματερού", οι “μεσσίες παντός είδους”, τα "δηλητήρια γαλάζιων σκορπιών", τα “Totem Tantra από το… Nepal”, τα "φάρμακα του Καραμέτα ", τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες…
Κυρίως μου τη σπάνε τα μεταξωτά βρακιά που θέλουν επιδέξιους κώλους, γιατί επιδέξιους κώλους βλέπω, σε κάτι καρεκλάρες να, ενώ μεταξωτά βρακιά…
Κι έτσι κατανοώ τη στροφή στα μέντιουμ, χαρτορίχτρες, φλυτζανούδες, “εναλλακτικούς -πρώην σουβλατζήδες- νυν θεραπευτές”.
Η επιστημονική κοινότητα κλείνει δρόμους κοινωνίας, οι καλλιτέχνες φοβικά φιμώνονται στις προσταγές μεγαλοεταιρειών που προδικάζουν την ανταποκρισημότητα του κοινού, ο πρωτογονισμός της ηχορρύπανσης συνηθίζεται σαν αναγκαίο κακό… Και η κυρά Μάρω, η γνωστότερη αυγομελλοντολόγα του λεκανοπεδίου, συνεχίζει να με διαβεβαιώνει πως όλα θα πάνε καλά…
Θυμήθηκα το καλοκαίρι που είχα αποφασίσει πως θα με κέρδιζε για πάντα η ελληνική επαρχία. Ευτυχώς έκανα λάθος. Η ελληνική επαρχία δεν ήταν ειδυλλιακή και το ξε-αποφάσισα κ επέστρεψα. Η περιοχή του Καϊάφα ήταν.
Ξαναπήγα στη λίμνη του Καϊάφα το επόμενο καλοκαίρι. Και το μεθεπόμενο. Έχω ακούσει διάφορα αυτές τις μέρες για την περιοχή. Όλες οι τεχνοκρατικές λεπτομέρειες για την ανάγκη προφύλαξης του τοπίου –απαραίτητες για τη στήριξη αποδεικτικού λόγου, το καταλαβαίνω- με θλίβουν. Ωραίο και το επιχείρημα, αλλά σκοτώνει τον αισθητικό άνθρωπο μέσα μου. Ξέρει μόνο όποιος έχει ξυπνήσει σ αυτή την ονειρεμένη παραλία που ξυπνά μαζί με τις νεράιδες του καλοκαιριού, κάτι κορίτσια με κόκκινα δερμάτινα πέδιλα κ μαντίλια στα μαλλιά…
Το ορθολογικό επιχείρημα εξαντλείται σε πληροφορίες για το οικοσύστημα. Και μαζί συρρέουν και υπαινιγμοί για διαδικασίες, σκάνδαλα, διοικητικά μέτρα, καταγγελίες, χρηματοοικονομικούς συμβούλους, διεθνείς οργανισμούς, νομιμοποιήσεις αυθαιρεσιών, αποχαρακτηρισμοί. Ας σταματήσουν οι αποχαρακτηρισμοί. Ας τους χαρακτηρίσουμε, είναι αχαρακτήριστοι. Αει σιχτίρ πια. Χρονόπουλοι υπόσχονται …“νύφες” και “ανάπλαση” και “αμάρτησα για τον τόπο μου”... Κριτήριο δεν μπορεί να είναι μόνο τι θέλουν οι κάτοικοι. Οι κάτοικοι θέλανε κ νύφες από τη Σοβιετική Ένωση, αλλά οι νύφες αρνήθηκαν!
Ας αρνηθούμε κι εμείς. Ας τους πούμε ότι δεν θα πάμε. Δεν θα βγάλουν λεφτά από μας. Σε κανέναν σύγχρονο νεοέλληνα ή ευρωπαίο δεν λείπει η θηριώδης ανάπτυξη, η φτηνογκλαμουριά, το όραμα του τεράστιου σκυλάδικου, η πολυτέλεια που απορρέει από κτήρια. Η ουδετερότητα είναι συνενοχή. Και αυτό το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα εν Ελλάδι, πολύ… ακίνητο, πολύ άνευρο είναι για κίνημα.
Θυμηδία…
Και πόλη που περιμένει την επαρχία να προστατέψει τον εαυτόν της από τον εαυτόν της. Πόλη που κάθεται. Ακίνητη κι αυτή σαν κάτι κινήματα που έχουν χάσει το δρόμο…
Πόλη, Βράδυ, Ώρα Σκοτεινή, 2.40΄...

Ραντεβού στην κυρά Μάρω, τη γνωστότερη αυγομελλοντολόγα του λεκανοπεδίου!
Στην υγειά μας.

Ελένη Γιαννοπούλου

Ας μη μιλήσουμε για τις φωτιές…

2008-06-02T20:35:00.005+03:00

Ας μη μιλήσουμε για τις φωτιές… ας μιλήσουμε για το κοίταγμά μας στον καθρέφτη. Ας μιλήσουμε για τη ζωή που θέλουμε να κάνουμε. Για τους γκόμενους που ονειρευόμαστε, για τη δουλειά που ονειρευόμαστε, για την πόλη που ονειρευόμαστε, για τη διασκέδαση που ονειρευόμαστε. Ας μιλήσουμε για αυτό το καθημερινό “σήμερα” μας που προσδιορίζει τι άνθρωποι θα είμαστε και κυρίως για το διαρθρωτικό πλαίσιο πολιτικών δομών για τις επαγγελματικές, φιλικές, ψυχαγωγικές δραστηριότητες που θα διεκδικήσουμε για μας και τους αγαπημένους μας. Επιτέλους ας μιλήσουμε για πολιτική.
Πολιτική, λέει, σημαίνει “νοιάζομαι” και “με απασχολεί”. Μα τότε η πολιτική δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς.
Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο. Φωτεινή ημέρα, ανοιξιάτικη, του σωτήριου έτους 2006. Ώρα μεσημβρινή. Χιλιάδες Αθηναίοι αλλά και επισκέπτες, αγνοί επαναστάτες με ή χωρίς αιτία αλλά και άλλοι ενοχικοί αμαρτωλοί συμπεριλαμβανομένης και της αφεντιάς μου, θέλησαν να πληρώσουν το πάλαι ποτέ συγχωροχάρτι τους, τουτέστιν να διαδηλώσουν εναντίον του στυγνού νεοφιλελευθερισμού, της συστηματικής καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος, εναντίον του κοινωνικού αποκλεισμού κτλ κτλ κτλ… Να κλείσουν, βρε αδελφέ, θέση, αν όχι πρώτη, δεν είμαστε και ασυνείδητοι, τουλάχιστον κατάστρωμα, στον ιδεολογικό παράδεισο. Το 4ο Ευρωπαϊκό φόρουμ εκείνη τη χρονιά, πέρυσι δηλαδή, γινόταν στην Αθήνα.
“…Για να αλλάξουμε την Ευρώπη, για να αλλάξουμε τον κόσμο…” έλεγαν τα πανό. Πήγα.
Εντάξει, το παραδέχομαι ∙ δεν είμαι και καμιά ακτιβίστρια φοβερή, δεν σώζω φάλαινες και δεν δένομαι πάνω σε δέντρα, αλλά ανακυκλώνω τα σκουπίδια μου όσο μπορώ και κάνω και δεκαοχτώ χιλιόμετρα για να πετάξω τις χρησιμοποιημένες μπαταρίες μου στο σωστό κάδο, βρε αδελφέ. Όταν μου εξήγησε ο κατά τα άλλα νερόβραστος και γι΄αυτό άλλωστε και πρώην μου γκόμενος πως εκμεταλλεύονται τα καημένα τα παιδάκια που δουλεύουν στα εργοστάσια τριτοκοσμικής χώρας για να φοράω εγώ τη μπότα γνωστής φίρμας, σταμάτησα να αγοράζω τα ρούχα της. Ε, δεν πέταξα και ολόκληρη τη γκαρνταρόμπα μου, αλλά ένα ενοχικό το είχα κάθε φορά που φορούσα τη ροζ πασμίνα μου από μετάξι! Και γούνες δεν φοράω. Και στη Διεθνή Αμνηστία στέλνω το κατιτίς μου. Και σε συναυλίες για καλούς σκοπούς πάω… Τι άλλο να κάνω η χαϊτεμένη (από το hάιντε ή από το hight, διαλέχτε), πήγα και στη ρημαδοσυγκέντρωση (του 4ου Ευρωπαϊκού φόρουμ να μην τα ξαναλέμε) που ρημάδι δεν ήταν στην αρχή, πλην όμως, μάτια μου, έγινε, γιατί αυτά τα αγγελάκια που χορεύαν και τραγουδούσαν δίπλα μου μεταμορφώθηκαν σε τζαζλά μπαχαλάκια και το ανέμελο μαντίλι στο λαιμό έγινε κουκούλα και σαν τη πιο φρικώδη χορογραφία που έχω δει στη ζωή μου συνταίριαξαν-κι αν έχω δει, λέει, χορογραφίες με τελευταία παρεμπιπτόντως τη γνωστή “λίμνη των κύκνων” του Μάθιου Μπορν, μη νομίζετε δα πως δεν έχω κι εγώ την κουλτούρα μου επειδή δεν πετάω τη ροζ μου την πασμίνα...
Μπαχαλάκια δίπλα μου, θυμάμαι, και γκαζάκια στην Αγροτική Τράπεζα και δακρυγόνα που έκρυψαν τα πολύχρωμα βραχιόλια στα χέρια της Ισπανιδούλας που κέρασε και μπύρα και ήπια η χαϊντεμένη για να μπω στο πνεύμα της ρημαδοσυγκέντρωσης, να πληρώσω κι εγώ το συγχωροχάρτι μου στην επιτροπή ιδεολογίας, μην με κρίνει μόνο από το τελευταίο σκυλάδικο που πήγα προχθές και άντε να τους εξηγήσω ότι ήταν μπάτσελορ και άντε να με πιστέψουνε.
Τότε πάντως ήταν που κατάλαβα, τζιέρη μου, πως η συμμετοχή μου ήταν ψεύτικη, μέχρι τότε νόμιζα πως κι εγώ είχα εμπνευστεί από ένα μεγάλο όραμα, νόμιζα πως θα’ ταν εύκολο, μια γιορτή για την ειρήνη, ένα πανηγύρι, σ΄αυτό συμφώνησα, όχι σ’ αυτή την κρίση πανικού που μού’ σκασε όταν τα παιδάκια δίπλα μου σαν τέλεια συγχρονισμένα μύρισαν θειάφι, “…για να αλλάξουμε την Ευρώπη, για να αλλάξουμε τον κόσμο…” έλεγαν τα πανό και εγώ το πίστεψα, πώς θα τον αλλάξουμε με καπνό αναρωτιόμουν όταν φοβόμουν κι έφευγα, γιατί έφυγα πρέπει να σας πω, με μια ντροπή που γινόταν μεγαλύτερη σε κάθε στενάκι που έστριβα ξεφεύγοντας από αυτή την εμπόλεμη διεκδίκηση της ειρήνης. Να έτσι, έκανα κάπως δεξιά από την Οργανωτική Επιτροπή που συνέχισε γενναία προς τα μπρος/ πίσω της ήταν τα παιδάκια με το θειάφι/ εγώ δειλή προφανώς/ δεν ήθελα άλλο διεκδίκηση καλύτερου κόσμου, γύρισα σπίτι και ήπια ένα Lexotanil, είχε ξεμείνει στα ντουλάπια μου από τη επίσκεψη της θείας Νίτσας, και ξεράθηκα στον ύπνο. Το βράδυ φόρεσα γόβα- στιλέτο, έβγαλα τα πόδια μου έξω, φλέρταρα με έναν διάσημο, κοιμήθηκα μόνη.
Την επόμενη μέρα στο indy.gr φιγουράριζε η φωτογραφία μου, εγώ στην πορεία, με φίλτρο για να μην αναγνωρίζομαι βέβαια, αλλά σιγά που θα ξέφευγα της φίλης μου της Μαρίας που την ανακάλυψε και μου την έστειλε σε mail με συγχαρητήρια λεζάντα, είχε αποφασίσει να με γλιτώσει το κορίτσι από τη γόβα στιλέτο και το σκυλάδικο, άντε τώρα να της εξηγήσω... Σκατά! Έχω την απόδειξη για το συγχωροχάρτι, το αντίτιμο όμως δεν το πλήρωσα! Τελικά γιαβρί μου θα πάω στον παράδεισο;;;
Ήμουν τόσο σίγουρη πως αποδείχτηκα ανειλικρινής ως προς τις προθέσεις μου που εγκατέλειψα και τα Κουφονήσια και διεκδίκησα Μύκονο, όμως ούτε κι εκεί χώρεσα. Μάγος ο χρόνος όμως, βοήθησε και η από συνήθεια ανακύκλωση, άθλιος και ο γκόμενος που γνώρισα στη Μύκονο, δόξα το Θεό αποκαλύφτηκε γρήγορα, ηρέμησα σιγά -σιγά.
Ήρθε κάπως έτσι και το φετινό καλοκαίριιιι…
Στην Αίγινα ήμουν όταν άρχισε το κακό. Καίγεται η Πάρνηθα! Ε, καλά τώρα, καμιά φωτίτσα που και που τους καλοκαιρινούς μήνες συμβαίνει, δεν είναι και για πλερέζα… Όοχι, ωρυόταν η (φωτογράφος) φίλη μου, η Στεφανία, “ΚΑΙΓΕΤΑΙ η Πάρνηθα, τα αποκαΐδια έχουν φτάσει στην Ομόνοια, πάω στη φωτιά”. Η Στεφανία στη φωτιά κι εγώ στην Αίγινα να καθαρίζω φυστίκια στην παραλία…
Στη Ζάκυνθο ήμουν όταν το κακό έγινε το πιο μεγάλο κακό που μπορούσε να φανταστεί κανείς... Ένα μεγάλο κόκκινο θλιμμένο σύννεφο από την καημένη – καμένη γη της Ζαχάρως σκέπαζε τις παραλίες των κόντηδων και των κοντεσών. Από το λόφο του Στράνη ο Σολωμός είχε συλλάβει την ”Έξοδο”. Στο λόφο του Στράνη έφτανε και η μυρωδιά της καμένης γης από την Πελοπόννησο. Θλιμμένοι και οι αμήχανοι παραθεριστές που πλατσούριζαν ανόρεχτα στα αποκαΐδια που έφερνε το κύμα μέχρι το Βασιλικό. Ποιο συγχωροχάρτι και αηδίες; Πήρα ένα μήνυμα κάλεσμα στο κινητό μου για τη σιωπηλή μαύρη διαδήλωση στην πλατεία Συντάγματος.
Εδώ μιλάμε για ευθύνες, φωνασκούν όλοι εκατέρωθεν εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Οι γνωστοί εκατέρωθεν. Όμως “ου γαρ αν το πραχθέν αγένητο θείη” (γιατί δεν θα μπορούσε να κάνει (η ποινή) αυτό που έχει συμβεί να μην έχει γίνει), έλεγε ο Πρωταγόρας 2500 χρόνια πριν εμπνέοντας τον Τσεζάρε Μπεκαρία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού να γράψει χρόνια μετά το Περί Εγκλημάτων και Ποινών… Αλλά εδώ δεν μιλάμε για ποινές. Δεν μιλάμε καν για τους ματαιόδοξους μικροεαυτούς μας που στριμωχνόμαστε σε ταμπέλες και μικροομαδούλες. Αν θεωρείτε πως η λέξη ιδεολογία σας μυρίζει έδρανα βουλής και για αυτό εκ προϊμίου ύποπτα ως προς τις προθέσεις τους, δεν μιλάμε ούτε γι’αυτό, δεν μιλάμε για οργανώσεις, για γιάφκες, για αριστερά ή για δεξιά, δεν μιλάμε καν για συλλογικές δράσεις αν αυτές σας φαίνονται κίβδηλες και εκ του πονηρού. Το σίγουρο είναι πως δεν μιλάμε για την “επιτροπή ιδεολογίας” που θα “αποφασίσει” αν έχω πληρώσει το αντίτιμο για να καταταχθώ στους ευαίσθητους πολίτες. Δεν μιλάμε καν για τη συνείδηση τη δική μας η την ευθύνη της απρόσωπης πολιτείας. Μιλάμε για την Κατερίνα, τον Θύμιο ή τον Σάββα, την Μαρία, τη Βούλα, τον Σωκράτη, μιλάω για εμένα και τον φίλο μου, την κολλητή τoυ, την ξαδέλφη της θείας της, τον γαμπρό της. Μιλάω για κάθε έναν που πρόλαβε ή δεν πρόλαβε να κάνει μια βόλτα στα δάση που χάθηκαν. Μιλάω για το πρώτο φιλί, το λουράκι του σκυλιού μου στα πόδια μιας ασήμαντης μολόχας, την κίτρινη φωτογραφία του παππού με τη γιαγιά μπροστά από έναν κραταιό τότε έλατο, έναν έλατο που δεν υπάρχει πια. Μιλάμε για τον έλατο.
Όχι, δεν μιλάμε για ιδεολογίες και για χρώματα. Μιλάμε μόνο για θλίψη.
Εκεί γύρω στο Σεπτέμβρη, αφού θα γυρίσουμε όλοι με το καλό από τις διακοπές και τα μπάνια μας, αφού ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα με σύνεση και σοβαρότητα, λέμε να συνεχίσουμε να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε να μην ξεχνάμε. Χωρίς κομματικές ομπρέλες, μόνη ομπρέλα απαραίτητη για τον ήλιο που δεν μυρίζει πια καλοκαίρι, μυρίζει φωτιά. Πάω στοίχημα πως ο δρόμος που άνοιξε μέσα από τα blogs και τα μηνύματα που προωθήθηκαν από τα κινητά τηλέφωνα ανθρώπων που δεν χρειάζονται χρώματα για να δικαιολογούν την ευαισθησία τους, θα ανοίξει και πάλι, χωρίς σημαίες και τυμπανοκρουσίες, εκεί κάπου, μάλλον σε ταλαίπωρους τοίχων Εξαρχείων, άνθρωποι που χρησιμοποιούν τις εικόνες για να μας μιλήσουν λένε να μας θυμίσουν να μην ξεχνάμε… Ας μη μιλήσουμε μόνο για τις φωτιές. Ας μιλήσουμε για την προσδιοριστική των επιθυμιών μας στάση μας.
Λέω να πάω… Νέο ραντεβού τον Σεπτέμβρη…